Τα προβλήματα της Formula 1 με την πτώση στην τηλεθέαση, την πτώση στα εισιτήρια των Grands Prix, τη γκρίνια των διοργανωτών των αγώνων, αλλά και τις αντιδράσεις των απλών φίλων -δηλαδή της καρδιάς του σπορ-, μεγεθύνονται ακόμη περισσότερο όταν άλλος ένας από τους καλύτερους οδηγούς του grid αποφασίζει να εκφράσει ανοιχτά τις αρνητικές σκέψεις του. Τομέας στον οποίο οι επικεφαλής θέλουν τους οδηγούς να είναι “ρομπότ”.

Ο Lewis Hamilton, ο πιλότος που βρίσκεται στο ταχύτερο μονοθέσιο και διεκδικεί το πρωτάθλημα, δεν είναι ευχαριστημένος από το δρόμο που ακολουθεί το σπορ, κι ο λόγος είναι απλός: Τα αυτοκίνητα γίνονται συνεχώς πιο αργά, χωρίς να απαιτούν την ίδια σωματική ενέργεια που θα φέρει τον πιλότο στα όριά του, εξαντλώντας τον, όπως 5 ή 10 χρόνια πριν.

Προσωπικά, δεν είμαι μεγάλος θαυμαστής της κατεύθυνσης που βαδίζουμε, υπό την έννοια ότι τα αυτοκίνητα γίνονται πιο αργά κάθε χρόνο και σωματικά είναι πιο εύκολα για μένα μέσα στο αυτοκίνητο. Ίσως στις θερμές συνθήκες να αποτελεί ακόμα πρόκληση, αλλά γενικά θα μου πάρει δύο αποστάσεις αγώνα για να αισθανθώ το ίδιο, όπως έκανα στην πρώτη μου σεζόν.

Δεδομένου ότι τα αυτοκίνητα είναι πιο αργά, έχουν μικρότερη κάθετη δύναμη, παρότι είναι γρηγορότερα στις ευθείες, αλλά πιο αργά σε ορισμένες στροφές και αυτό κάνει τη διαφορά. Αισθάνομαι πως η Formula 1 είναι το κορυφαίο άθλημα και θα πρέπει να είναι τόσο εξαντλητική, που όταν τελειώσει ο αγώνας, μόλις που θα μπορείς να είσαι σε θέση να βγεις από το αυτοκίνητο. Και τα αυτοκίνητα θα πρέπει να είναι όσο ταχύτερα μπορούν, εντός των ορίων ασφαλείας.

Ωστόσο, το άθλημά μας πρέπει επίσης να παραμείνει σχετικό και ορισμένες από τις τεχνολογίες που έχουν εισαχθεί, όπως τα συστήματα ανάκτησης ενέργειας, τα οποία μπορούμε να δούμε να χρησιμοποιούνται στα αυτοκίνητα δρόμου, είναι σίγουρα ένα θετικό βήμα.

Ηλίου φαεινότερο πως η τελευταία παράγραφος των δηλώσεων του Hamilton είναι “δημοσιοσχετίστικα ορθή”. Έχοντας ακούσει πολλές γνώμες γύρω από τη δυσκολία που πρέπει να βάζουν τα μονοθέσια στους οδηγούς, με μπούσουλα τη χρυσή δεκαετία των ’80s, υπάρχει μια πολύ σημαντική διαφορά, ένα πολύ σημαντικό πρόβλημα. Το σπορ και οι πιλότοι προχώρησαν πολύ από εκείνα τα χρόνια, φτάνοντας σε άκρως επαγγελματικά επίπεδα εργασίας, με τους πιλότους να γίνονται, χωρίς υπερβολή, υπεραθλητές. Οι εποχές που κάποιος έπινε το κρασάκι του κατά τη διάρκεια του pit-stop, κάπνιζε, έπινε και ξενυχτούσε εκτός Grand Prix ή ήταν μερικά κιλά υπέρβαρος χωρίς φυσική κατάσταση, έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.

Πλέον, δεν αρκεί στους οδηγούς, και πιστεύω ούτε και σε μας, απλά να γλιστρούν τα μονοθέσια για να είναι λίγο πιο δύσκολα στην οδήγηση και εντυπωσιακότερα στην TV. Οι πιλότοι θέλουν να βρίσκονται συνεχώς στα όρια, πιέζοντας εκεί χωρίς να υπάρχουν περιθώρια λάθους, αισθανόμενοι στο τέλος του αγώνα πως έδωσαν το 100 τοις εκατό της νοητικής και σωματικής τους κατάστασης. Αυτό το είχαν πριν μερικά χρόνια και φέτος, αφού δεν είναι στη φύση του ανθρώπου να πηγαίνει προς τα πίσω, τους φαίνεται εύκολο ή και βαρετό αυτό που κάνουν μέσα στις πίστες.