Το 1995, 2 χρόνια πριν την 50ή επέτειο της, η Ferrari παρουσιάζει την supercar πρόταση της, την F50, για τον εορτασμό 50 χρόνων από την ίδρυση της. Ο ανταγωνισμός ήταν μεγάλος εκείνη την περίοδο μιας και είχαν παρουσιαστεί πολλά νέα υπεραυτοκίνητα όπως, McLaren F1, Jaguar XJ220, Bugatti EB110 κλπ. Έχοντας κληρονομήσει βαρύ όνομα από την προκάτοχο του F40, η F50 προωθήθηκε στην αγορά ως η “Formula 1 για τον δρόμο”. Η απήχηση της, σύμφωνα με πολλούς δεν ήταν ανάλογη της F40 αλλά ούτε και της Enzo εξαιτίας κυρίως του ιδιαίτερου σχεδιασμού της. Φορούσε έναν V12 κινητήρα, με κωδική ονομασία Tipo 130, 4,7 λίτρων ατμοσφαιρικό με 5 βαλβίδες ανά κύλινδρο και απέδιδε 520 άλογα στις 8.500 σ.α.λ. και 470Nm στις 6.500 στροφές, με τον κόφτη στροφών να επεμβαίνει στις 8.700 στροφές. Χάρη σε αυτόν η F50 επιταχύνει από στάση στα 100 χλμ/ώρα σε 3,87 δευτερόλεπτα και η τελική ταχύτητα φτάνει τα 325 χλμ/ώρα. Το μοτέρ ταν εξελιγμένο και ανεπτυγμένο πάνω στον V12 3,5 λίτρων που χρησιμοποιήθηκε στην Ferrari 333 SP για τη σειρά American IMSA το 1994. Τότε έθεσε το νέο ρεκόρ με τους 111 ίππους ανά λίτρο και το βάρος της ανερχόταν στα 1230 κιλά.
Μόνο 350 F50 πέρασαν την πύλη του εργοστασίου στο Maranello με την τελευταία να παράγεται τον Ιούλιο του 1997. Οι 349 πωλήθηκαν στο κοινό και μια να φυλάσσεται στη μουσείο της Ferrari. Το νούμερο αυτό καθιστά την F50 πιο συλλεκτική από την F40 και Enzo που παράχθηκαν σε 1.311 και 400 οχήματα αντίστοιχα. Η τιμή της εκείνη την εποχή ήταν £329.000, η οποία ήταν η μισή απο την McLaren F1 και για να την αποκτήσεις έπρεπε να έχεις στην κατοχή σου τουλάχιστον 2 άλλα μοντέλα της Ferrari, εκ των οποίων το ένα να είχε αγοραστεί καινούριο.
Το σασί της F50 ήταν ένα επαναστατικό σχέδιο καθώς ενώ η 288GTO και η F40 χρησιμοποιούσαν διάφορα μέρη για το αμάξωμα από ανθρακονήματα και σωληνωτά πλαίσια χάλυβα για το σασί, η F50 απλά χρησιμοποιούσε τα πάντα από carbon σαν την McLaren F1. Αλλά η Ferrari πήγε ένα βήμα παραπέρα, βιδώνοντας τον κινητήρα άμεσα ανθρακονήμάτινο σασί, παρά μέσω μεταλλικών υποπλαισίων. Με τον τρόπο αυτό, ο κινητήρας και το κιβώτιο ταχυτήτων γινόταν ένα “σώμα” και η πίσω ανάρτηση ήταν τοποθετημένη απευθείας πάνω τους, όπως ακριβώς γίνεται και στην Formula 1.
[Πηγή: V12GT]