Το περασμένο Σεπτέμβριο η αγορά αυτοκινήτου περιορίστηκε στις 5.944 ταξινομήσεις, κινήθηκε δηλαδή, λαμβάνοντας υπόψη τη βαρύτητα του μηνός, με ετήσιο ρυθμό της τάξης των 85-90.000 πωλήσεων (!), από 260-290.000 που κινούνταν τη περασμένη δεκαετία […]
Σε απόλυτους αριθμούς, η κάμψη των πωλήσεων έφθασε το -66,6%, ως προς το μέσο όρο των αντίστοιχων μηνών της περιόδου 2004-2009 (17.951 ταξινομήσεις) ή το -49,9%, ως προς το Σεπτέμβριο του 2009 (11.956 ταξινομήσεις), περίοδο κατά την οποία η αγορά είχε «παγώσει», εν αναμονή της εφαρμογής της απόσυρσης του Οκτωβρίου του 2009, που διήρκεσε ενάμιση μήνα.
Ακόμη και συνυπολογίζοντας τους πρώτους μήνες του 2010, κατά τους οποίους η κάμψη ήταν σχετικά περιορισμένη με «εκ μεταφοράς» πωλήσεις από το 2009, η αγορά αυτοκινήτου το πρώτο εννεάμηνο του 2010 γνωρίζει πτώση -43,4%, ως προς το μέσο όρο των εννεάμηνων της περιόδου των ετών 2004-2009 ή -31,9%, ως προς το εννεάμηνο του 2009.
Υπενθυμίζοντας ότι ακόμη και τις «καλές μέρες» η αγορά αυτοκινήτου στη χώρα μας απείχε σημαντικά από τα (προσαρμοσμένα) μεγέθη των υπολοίπων ευρωπαϊκών αγορών, η δραματική κάμψη των πωλήσεων (-65% ως -70%) που βιώνει ο κλάδος οφείλεται όχι μόνο στην οικονομική κρίση, αλλά και στην εκτεταμένη φορολόγηση που υπέστη πρόσφατα η αγορά του αυτοκινήτου, επιβεβαιώνοντας μια ακόμη φορά ότι η αύξηση της φορολογίας των αυτοκινήτων οδηγεί σε άμεση κάμψη των πωλήσεων και άρα σε σημαντικότατη υστέρηση στα κρατικά έσοδα.
Όπως είναι γνωστό, τα ετήσια δημοσιονομικά έσοδα από την αγορά αυτοκινήτου υπερέβαιναν πριν την κρίση το 1,5 δις ευρώ, ενώ φέτος, που έχουν προϋπολογιστεί να εισπραχθούν περίπου 1 δις ευρώ, είναι πλέον βέβαιο ότι η εισροή δεν θα ξεπεράσει τα 650 εκατομμύρια ευρώ. Η υστέρηση των εσόδων το 2010 από την αγορά των αυτοκινήτου κατά 350-400 εκατομμύρια ευρώ αναλογεί σε ημερήσια βάση σε περίπου ένα εκατομμύριο ευρώ.
Οι 30.000 περίπου επιχειρήσεις ανά την επικράτεια που δραστηριοποιούνται στην αγορά αυτοκινήτου και απασχολούν 90.000 εργαζόμενους ζητούν από την κυβέρνηση να λάβει πρωτοβουλίες, έστω σε αυτόν τον ύστατο χρόνο πριν την πλήρη κατάρρευση, εφαρμόζοντας μέτρα στήριξης που σε άλλες χώρες της ΕΕ έχει ήδη αποδειχθεί ότι δεν απαιτούν κρατική εκταμίευση, αντίθετα προσφέρουν δημοσιονομικό όφελος.
[Πηγή: ΣΕΑΑ]