lancia_logo_1911

Αυτή η σειρά των άρθρων που ξεκίνησα πριν από αρκετό καιρό, εντάσσεται στην κατηγορία των πραγμάτων που κάνει κάποιος κατά κύριο λόγο για την ικανοποίηση που προσφέρει το τέλος τους. Ναι, το ταξίδι έχει την σημασία του και υπό προϋποθέσεις μπορεί να είναι απολαυστικό αλλά πολύ σπάνια ξεκινάει κάποιος ένα ταξίδι χωρίς να έχει προορισμό. Για μένα, ο προορισμός αυτός ήταν η Lancia. Μην με παρεξηγήσετε, το να γράψω τα προηγούμενα 4 άρθρα δεν ήταν αγγαρεία, κάθε άλλο θα έλεγα, όμως από την αρχή ήξερα που θα καταλήξω. Ευτυχώς ή δυστυχώς όμως, δεν ήξερα τι θα γράψω όταν με το καλό έφτανα στον εν λόγω προορισμό. Ήταν περισσότερο μία γενική ιδέα, ένας θυμός, ένα σφίξιμο στο στομάχι που με κάποιο τρόπο έπρεπε να εξωτερικευθεί βασιζόμενος σε μία αβάσιμη ελπίδα ότι θα βρω άτομα με παρόμοιο τρόπο σκέψης και οπτική πάνω στο συγκεκριμένο ζήτημα.

Τζάμπα σπαταλώ τον χρόνο σας όμως γράφοντας βαρύγδουπα λόγια χωρίς ουσιαστικό νόημα. Τρίχες! Το συγκεκριμένο άρθρο το γράφω για την πάρτη μου. Είναι ένα ξέσπασμα, ένα rant, ένα ντελιριώδες κράξιμο για μία από τις καλύτερες φίρμες που είχε την τιμή να γνωρίσει ο κόσμος, που κατάντησε ένα απρόσωπο προϊόν badge engineering χωρίς χαρακτήρα, χωρίς ψυχή και κακά τα ψέματα, χωρίς στον ήλιο μοίρα. Αν προσβάλλεστε εύκολα, αν έχετε πρόβλημα να αποδεχθείτε μία ελαφρώς εξιδανικευμένη εκδοχή του τι ήταν η Lancia και που κατάντησε ή αν ήρθατε να μισήσετε την Lancia, θα σας ζητήσω πολύ ευγενικά να αποχωρήσετε από το μικρό αυτό δωματιάκι στη μέση του πουθενά και να κλείσετε και την πόρτα πίσω σας.

Δεν έχει ιστορική αναδρομή!

Όχι, δεν πρόκειται να ασχοληθώ με μία δαπανηρή, τόσο χρονικά όσο και χωρικά, αναδρομή στην ιστορία της Lancia. Διαβάστε κανένα βιβλίο ή έστω την σελίδα της εταιρίας στη Wikipedia –αν και δεν λέει και πολλά-, δεν θα σας τα λέω όλα εγώ. Δεν είμαι σε θέση και δεν έχω την διάθεση να γράψω την αλφαβήτα της αυτοκίνησης σε αυτό το άρθρο. Γιατί ας μην γελιόμαστε, η ιστορία της Lancia είναι σε μεγάλο βαθμό η αλφαβήτα της αυτοκίνησης, η προπαίδεια του petrolhead. Όποιος δεν την ξέρει, πρέπει να την μάθει αλλά όχι διαβάζοντας 1.000 δικές μου λέξεις… όχι. Πρέπει να μελετήσει άτομα που έχουν γνώση και έχουν τον χρόνο και τον χώρο να αναπτύξουν την σκέψη τους. Σε αυτό το άρθρο θα αναφέρω επιγραμματικά μερικά επίμαχα σημεία στο παρελθόν της Lancia, τόσα, όσα χρειάζεται για να γίνει λίγο πιο εμφανές το νόημα αυτών που γράφω. Ξεκινάμε λοιπόν…

Η αρχή της φίρμας και ο θάνατος του ιδρυτή της

Scanned_Photo-145_edited_tiff_Lancia_edited-1_

Η Lancia ιδρύθηκε στις 29 Νοεμβρίου του 1906 στο Τορίνο, από δύο οδηγούς αγώνων της Fiat, τον Vincenzo Lancia και τον Claudio Fogolin. Η πρώτη Lancia που κύλησε τις ρόδες της, ήταν η Tipo 51 ή όπως έγινε μετέπειτα γνωστή, η Alpha, το 1908. Ήδη από την Alpha, η Lancia έδειξε πως θέλει να κάνει τα πράγματα λίγο διαφορετικά. Δείτε τον εμπρός άξονα της Alpha πχ, που εν έτη 1908 δεν ήταν συμπαγής αλλά κούφιος, εξοικονομώντας βάρος χωρίς να θυσιάζει αντοχή. Η Lancia έμεινε στα χέρια του Vincenzo μέχρι το 1937, οπότε και απεβίωσε από καρδιακή προσβολή (ο Vincenzo, όχι η Lancia!) και έτσι η φίρμα πέρασε στα χέρια της γυναίκας –Adele Miglietti Lancia– και του γιού του –Gianni Lancia-. Αυτοί κατάφεραν να πείσουν έναν εξαιρετικά ταλαντούχο μηχανικό, υπεύθυνο για μερικά από τα πλέον ιστορικά αγωνιστικά της εποχής του, τον Vittorio Jano, να ενταχθεί στο δυναμικό της Lancia αφού είχε παραιτηθεί από την θέση του αρχιμηχανικού στην Alfa Romeo. Η επιρροή του χαρισματικού Ούγγρου μηχανικού ήταν πολύ μεγάλη στην ιταλική φίρμα μέχρι να πάει πακέτο με ολόκληρο το αγωνιστικό τμήμα της Lancia στη Ferrari, στα μέσα της δεκαετίας του ‘50.

Δεκαετία του ’50: Τα πρώτα σοβαρά βήματα στα motorsports

Υπό την καθοδήγηση του Gianni Lancia, η ομώνυμη εταιρία άρχισε να δίνει βάρος και στα motorsports, στην αρχή μέσω των ράλλυ, κυρίως λόγω των βιωμάτων που είχε ο Gianni από τον πατέρα του. Το πραγματικό άλμα για την Lancia όμως, ήρθε το 1954, οπότε η ιταλική φίρμα αποφάσισε να συμμετάσχει και στο νεοσύστατο πρωτάθλημα Formula 1 με την D50. Αυτή ήταν ένα εξαιρετικά πρωτοποριακό για τα δεδομένα της εποχής μονοθέσιο και πνευματικό παιδί του Jano φυσικά. Ο κινητήρας -ένας V8 2,5 λίτρων τοποθετημένος με κλίση 12 μοιρών ώστε ο άξονας μετάδοσης να περνάει δίπλα από τον οδηγό και όχι από κάτω του για βελτιωμένη ισορροπία- ήταν στρεσαρισμένο μέρος του chassis. Το ρεζερβουάρ καυσίμου που παραδοσιακά τοποθετείτο πίσω από τον πίσω άξονα, χωρίστηκε σε δύο μέρη, τα οποία μεταφέρθηκαν στα πλάγια του μονοθεσίου για καλύτερη κατανομή βάρους ενώ και η αεροδυναμική ήταν –για τα δεδομένα της εποχής πάντα– μελετημένη. Όπως είπα όμως ολόκληρο το αγωνιστικό τμήμα μεταφέρθηκε πρακτικά δωρεάν στην Ferrari εξαιτίας της τραγικής χρονιάς του 1955 και κάποιων οικονομικών δυσκολιών. Έτσι η D50, για την οποία είχαν προγραμματιστεί από την Lancia και καινοτομίες όπως η μόνιμη τετρακίνηση, πήρε το πρωτάθλημα στα χέρια του Fangio το 1956 για λογαριασμό της Scuderia…

Fiat-Lancia, τα πρώτα χρόνια

Fast forward λίγα χρόνια για να φτάσουμε στα τέλη της δεκαετίας του ’60. Η Lancia, μεταπολεμικά και μέχρι εκείνο το σημείο κατασκεύαζε τεχνολογικά προηγμένα, καλοφτιαγμένα και αξιόπιστα αυτοκίνητα (βλ Appia, Flaminia και Fulvia) τα οποία ωστόσο πουλούσε σε τιμές που δεν αντικατόπτριζαν την αξία τους, σε ορισμένες περιπτώσεις μάλιστα, μετά βίας κάλυπταν το κόστος παραγωγής. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να φτάσει η επιχείρηση στο σημείο που δεν ήταν πλέον βιώσιμη. Ήθελε εξωτερική βοήθεια για ένα επιζήσει και η βοήθεια αυτή ήρθε από την Fiat, η οποία υπό τον Gianni Agnelli αγόρασε την Lancia γιατί όπως ο ίδιος έχει αναφέρει «ένιωθε ευθύνη για την ιστορική φίρμα από το Τορίνο». Το πρώτο καινούριο αυτοκίνητο που έδωσε η συνεργασία Fiat-Lancia ήταν η Beta το 1973 και κάπου εδώ θα κάνουμε μία παρένθεση για να αναφερθούμε στον ελέφαντα που κυκλοφορεί στο δωμάτιο…

73__Beta_Coupe

Η Beta ήταν το επίμαχο αυτοκίνητο στο σκάνδαλο της σκουριάς που έγινε πολύ μεγάλη υπόθεση τις δεκαετίες του ’70 και του ’80 για την Lancia στην Αγγλία. Η ιταλική φίρμα αναγκάστηκε να βοηθήσει τους εμπόρους της στο Η.Β. να αγοράσουν τα σκουριασμένα οχήματα από τους ιδιοκτήτες τους με βαριές οικονομικές επιπτώσεις και ανεπανόρθωτη ζημιά στο image της μάρκας. Αυτές οι ζημίες ήταν που ανάγκασαν σε πολύ μεγάλο βαθμό τη Lancia να αποσυρθεί από την Αγγλική αγορά. Τι έγινε όμως; Γιατί ξαφνικά η Lancia έγινε ο περίγελος των Άγγλων και ως ένα σημείο, του κόσμου; Πρώτα απ’ όλα, να τονίσω πως η ιστορία ξεκίνησε από ένα δημοσίευμα της Daily Mirror, της Espresso της Αγγλίας. Αν υπήρχε ποτέ ένα tabloid, μία εφημερίδα που αποτελεί την επιτομή της «κίτρινης δημοσιογραφίας», αυτή είναι η Daily Mirror και αυτό λέει πολλά για την αξιοπιστία ενός δημοσιεύματος. Η υπόθεση πήρε μεγάλη δημοσιότητα και λίγο αργότερα έγινε μέχρι και ντοκιμαντέρ! Δεύτερον, για τους απρόσεκτους που προσπέρασαν την χρονική περίοδο σαν να μην σήμαινε τίποτα, μιλάμε για τα μέσα της δεκαετίας του ’70. Τι έγινε τότε; Ο αραβο-ισραηλινός πόλεμος και η πετρελαϊκή κρίση που τον ακολούθησε έγιναν. Ήταν μία εποχή που οι ευρωπαίοι και αμερικάνοι κατασκευαστές έκαναν μερικές «εκπτώσεις» για να βελτιώσουν έστω και λίγο τα περιθώρια κέρδους τους και μία από αυτές τις εκπτώσεις αφορούσε και την ποιότητα του μετάλλου που χρησιμοποιούσαν για τα αμάξια τους. Αυτός είναι ο λόγος που οι Lancia –και οι Alfa Romeo και τα Renault και οι BMW– της δεκαετίας του ’60 ήταν πιο ανθεκτικές στη σκουριά από αυτές της δεκαετίας του ’70. Αυτή η κρίση επηρέασε πολύ λιγότερο τους Ιάπωνες, κάτι που χρησιμοποίησαν για να κάνουν το μεγάλο ντου στην Ευρώπη και τη Β. Αμερική αλλά και τους Άγγλους που λόγω στενών δεσμών με το Ισραήλ δεν τους διακόπηκε η παροχή πετρελαίου, παρότι αυτό δεν τους εμπόδισε να φτιάχνουν αυτοκίνητα που σκουριάζουν όπως και να ‘χει. Με λίγα λόγια, ναι, οι Lancia σκούριαζαν, όπως εκείνη την εποχή σκούριαζαν και άλλα πολλά οχήματα! Μην ακούσω ιστορίες για ρώσικο ατσάλι από παροπλισμένα πλοία και άλλα παραμύθια της Χαλιμάς. Αυτά είναι μπούρδες για να μην πω τίποτε χειρότερο. Η σκουριά εκείνη την εποχή ήταν πρόβλημα, αλλά ήταν πρόβλημα που αντιμετώπιζαν όλες οι εταιρίες –κάποιες περισσότερο, κάποιες λιγότερο-, όμως η Lancia ήταν αυτή που δέχθηκε τον ανελέητο πόλεμο και έχουμε τους φίλους μας τους Άγγλους να ευχαριστούμε για αυτό.

Τα “χρυσά” χρόνια

Συνεχίζουμε όμως, όπως έκανε και η Lancia η οποία επωφελήθηκε από το γεγονός πως βρισκόταν κάτω από την ίδια στέγη με την Ferrari και έβγαλε την Stratos, το πρώτο αυτοκίνητο σχεδιασμένο ειδικά για τα rally και φυσικά το πρώτο αυτοκίνητο που ξεκίνησε την απίστευτα επιτυχημένη πορεία της Lancia στο WRC, κάτι που οι άνθρωποι της Fiat προσπάθησαν να πολεμήσουν όσο τίποτε άλλο εκείνη την εποχή. Βλέπετε, η Lancia «παραγκώνισε» την μαμά-Fiat η οποία επίσης συμμετείχε στο WRC. Η Fiat σε μία απεγνωσμένη προσπάθεια να αποκτήσει το πάνω χέρι, άρχισε να ανακατεύεται στο πρόγραμμα της Stratos, λέγοντας πως είναι κακό marketing αφού δεν μοιάζει με κανένα αυτοκίνητο δρόμου και φτάνοντας στο σημείο να την αντικαταστήσει με την Beta Coupe το 1974! Δεν λέω πως η Beta Coupe ήταν κακό αγωνιστικό αλλά μιλάμε για την Stratos! Αυτή η συμπεριφορά οδήγησε στο παράδοξο της κατάκτησης του πρωταθλήματος από την Lancia χρησιμοποιώντας 3 διαφορετικά οχήματα (Fulvia στην αρχή, Stratos στη μέση και Beta Coupe). Ο «πόλεμος» συνεχίστηκε καθ’ όλη τη δεκαετία του ’70 και σταμάτησε μόνο στις αρχές της δεκαετίας του ’80 όταν η Lancia με τις ευλογίες πλέον της Fiat, παρουσίασε την 037. Αργότερα όταν οι μηχανικοί «διάβασαν» άριστα τους κανονισμούς για το νεοσύστατο Group A μας έδωσαν την Delta HF και μετέπειτα την Integrale ωστόσο παρατηρείτε πως η Lancia κάποιον πρέπει να μάχεται ανά την ιστορία της και δυστυχώς δεν ήταν αυτό το τέλος των μαχών της. Η παντοδυναμία της Lancia συνεχίστηκε μέχρι και το 1992 οπότε το αγωνιστικό τμήμα της Lancia έκρινε πως η νέα, μεγαλύτερη και βαρύτερη Delta δεν άξιζε να μεταμορφωθεί σε αγωνιστικό. Μήπως μεσολάβησε κάτι σε αυτά τα χρόνια…;

Στους δύο, τρίτος δεν χωράει…

Την ίδια περίοδο που οι Lancia έδειχναν πως κερδίζεις τίτλους στο WRC στους ευρωπαίους, ανατολίτες και «αμερικανούς» φίλους τους, η εταιρία πρόσφερε στον απλό κόσμο την Montecarlo, την Gamma και λίγο αργότερα, την Delta. Κάποιος θα μπορούσε να πει τις τελευταίες πραγματικές Lancia που βγήκαν στην παραγωγή αν και άλλοι θεωρούν την Thema ως αυτό το ορόσημο. Δεν λέω πως ήταν τέλειες, μάλλον το αντίθετο. Αλλά αν κάποιοι είχαν καθίσει να τις σκεφτούν λίγο ακόμα και να λύσουν κάποια ελαττώματα, θα ήταν εξαιρετικά αυτοκίνητα, κυρίως η Montecarlo και η Gamma που ταίριαζαν στην παλιά φιλοσοφία της Lancia, όντας διαφορετικές και μπροστά από την εποχή τους τεχνολογικά. Όμως η Fiat σε αυτό το σημείο έδειξε ένα από τα βασικά της προβλήματα. Δεν είναι μάρκα ικανή για αναβιώσεις, δεν έχει την υπομονή και την στρατηγική να «αναστήσει πεθαμένους». Θέλει να πουλάει πολλά αυτοκίνητα, άμεσα! Όμως αυτό δεν γινόταν με την Lancia για δύο λόγους: Πρώτον, δεν υπήρχε αγορά για την παραδοσιακή Lancia και δεύτερον το πλήγμα που είχε δεχθεί στο image της την προηγούμενη δεκαετία δεν είχε γιατρευτεί, πλήγμα που να θυμίσω προκάλεσε η ίδια η Fia! Θα μπορούσε να κάνει ότι έκανε το VW Group για την Audi, δηλαδή να δημιουργήσει μία βάση με εξαρτήματα της Fiat πάνω στην οποία θα χτιζόταν καινούρια αυτοκίνητα, με βασικό γνώμονα τον χαρακτήρα της Lancia και την καινοτομία, αλλά για τα ιταλικά δεδομένα, τα 20 χρόνια που μπορεί να κρατήσει μία αναβίωση ήταν υπερβολικά πολλά. Η μητρική Fiat προσπάθησε να λύσει τα προβλήματα της Lancia με έναν σωστό και πολλούς λάθος τρόπους. Δημιούργησε έστω και πιεζόμενη από το εσωτερικό της Lancia μία racing εικόνα για τη φίρμα, συμμετέχοντας στο WRC, στο Group 5 sports car racing και όπου αλλού μπορούσε, και καλά έκανε για να επαναφέρει το κύρος της Lancia. Αλλά επέλεξε παράλληλα να μειώσει δραστικά την παρεχόμενη ποιότητα ώστε αυτή να βρίσκεται στο ίδιο επίπεδο με την τιμή του οχήματος ενώ πολλοί ισχυρίζονται πως σε βάθος χρόνου έπρεπε να κάνει το αντίθετο. Να ανεβάσει την ποιότητα ώστε να συναγωνίζεται άλλες premium μάρκες όπως η BMW, η Audi ή την Mercedes-Benz. Εκείνη τη στιγμή ωστόσο, η Fiat είχε ένα πλάνο στο μυαλό της, πλάνο που αργότερα άλλαξε…  Προχωρώντας στη δεκαετία του ’80 προέκυψε κάτι που είχε πολύ μεγάλη σημασία και συνδέεται με αυτό που λέω. Κάποιοι που ξέρετε την ιστορία σας μάλλον θα έχετε καταλάβει που το πάω και ίσως να μην σας αρέσει…

Το 1986 λοιπόν, η Fiat αποκτά την Alfa Romeo. Ποτέ δεν έκρυψαν τα μεγάλα κεφάλια στην Fiat πως ήθελαν πολύ να αποκτήσουν την Alfa και για μένα εκεί έγκειται μία πολύ μεγάλη διαφορά μεταξύ Alfa Romeo και Lancia. Την Alfa Romeo ήθελαν να την αγοράσουν. Την Lancia, όπως είπα και προηγουμένως, ένιωθαν υποχρέωση να την σώσουν… Αν διαφωνείτε, δείτε την αντιμετώπιση που είχε η Lancia από την απόκτηση της Alfa και μετά. Όπως είπα, αποσύρθηκε από το WRC, θεσμό στον οποίο μεσουρανούσε όπως αποσύρθηκε και από κάθε είδους ασφάλτινη διοργάνωση (βλ sports car racing). Εντάξει θα μου πεις, δεν γίνεται να έχεις την Alfa Romeo, παραδοσιακή αγωνιστική φίρμα και να τρέχεις με Lancia σε πίστες και χώματα… διαφωνώ αλλά ok. Από αυτοκίνητα παραγωγής λοιπόν –ξεκινώντας 4 χρόνια μετά την απόκτηση της Alfa-, έβγαλε την Kappa που ήταν «ναι μεν αλλά», την επόμενη γενιά Delta που ζούσε στη σκιά του προκατόχου της, την Dedra (χειροτερεύει το πράγμα), την Lybra (κι άλλο) και την Thesis (…). Την ίδια εποχή, η Alfa έβγαλε την 33, την 75, την 155, την 164 και λίγο πιο μετά τις 145/146 και την GTV! Δίκαια πράγματα…

Δηλαδή φταίει η Alfa Romeo για την κατάντια της Lancia;

Όχι! Εκεί που έχω πρόβλημα δεν είναι στην διαχείριση της Alfa Romeo. Καλά κάνανε. Αλλά δεν γίνεται κάθε δύο δεκαετίες να αλλάζεις χαρακτήρα στη Lancia.  Στο παρελθόν, η Lancia μπορεί να έβγαζε περίεργα και ιδιότροπα αυτοκίνητα αλλά ήταν μηχανολογικά άρτια, υιοθετούσαν προηγμένες τεχνολογικά λύσεις και η εμμονή στη λεπτομέρεια που είχαν οι μηχανικοί της μπορούσε να συγκριθεί με ελάχιστες άλλες μάρκες. Ήταν premium εταιρία που τύχαινε να βγάζει και κάποιο sport μοντέλο. Όταν την πήρες όμως αποφάσισες να την κάνεις sport. Καλά έκανες. Δεν έχει νόημα όμως, πριν περάσουν 20 χρόνια και ενώ έχεις καταφέρει να την κάνεις sport κατασκευαστή να πας να την κάνεις «φθηνή-premium»! Δεν γίνεται. Εν τέλει –και αυτό αποδεικνύει και η ιστορία- η φίρμα αποκτά κρίση ταυτότητας. Δεν ξέρει τι είναι και σε ποιόν απευθύνεται και το ίδιο φυσικά συμβαίνει και στο αγοραστικό κοινό.

Το παρόν (νιώθω ότι μου ανεβαίνει η πίεση)

lancia-lineup-2012

Πάμε τώρα στο θέμα που όποτε το σκέφτομαι μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι. Τι είναι η Lancia τώρα; Δείτε τα μοντέλα της. Ypsilon (πάει κι έρχεται), Delta (του χρόνου νομίζω μας αποχαιρετά) και οι ντροπές για Lancia, Thema και Voyager. Ακόμα και αν στο πνεύμα της παγκοσμιοποίησης αποδεχθώ την Ypsilon και την Delta σαν Lancia, δεν μπορώ να το κάνω σε καμία περίπτωση και για κανέναν λόγο για την Thema και το Voyager. Αυτά τα δύο είναι ξεκάθαρα, Chrysler με άλλο σήμα. Δεν έχει γίνει κανένας κόπος να το κρύψουν και δεν ντρέπονται γι’ αυτό! Θα έπρεπε! Αυτό έγινε η Lancia δηλαδή; Rebadged Chryslers; Για να μην μιλήσω για την Flavia. Είναι ένα facelift του Chrysler Sebring όσο και να προσπαθούν να μας πείσουν πως λέγεται Chrysler 200! Ξέρετε ποια ήταν η Flavia; Ένα μεσαίο sedan ή coupe, της δεκαετίας του ’60 με boxer, αλουμινένιο κινητήρα 1,5 λίτρων (γιατί; Έτσι!) και 4 δισκόφρενα! Την δεκαετία του ’60! Αυτή ήταν η Lancia. Η εταιρία που έχωνε V6 και V8 με πολύ μικρές περιεχόμενες γωνίες στα αμάξια της γιατί απλά μπορούσε. Η εταιρία που εν έτη 1913 τοποθέτησε πλήρες ηλεκτρικό σύστημα στην Theta ως στάνταρ εξοπλισμό. Η εταιρία που το 1931 πατεντάρισε εύκαμπτες βάσεις μηχανής για αυξημένη άνεση. Η εταιρία του πρώτου V4 αλλά και V6, της πρώτης ανεξάρτητης εμπρός ανάρτησης, του πρώτου monocoque, του πρώτου αλουμινένιου block, του πρώτου 5τάχυτου κιβωτίου. Έκανε πράγματα στα αυτοκίνητα παραγωγής που άλλοι δεν έκαναν ούτε στα αγωνιστικά τους! Η Lancia ήταν η εταιρία για την οποία μπορούσες να πεις πως όταν αυτή έκανε πραγματικά πρωτόγνωρα πράγματα, οι άλλες τρώγανε μπανάνες στα δέντρα! Και κατέληξε εν έτη 2013 να είναι Chrysler με άλλο σήμα; Που είναι το Fulvia Concept του 2004; Γιατί δεν το βγάλατε ούτε τότε, ούτε το 2008 που ξαναήρθε στην επιφάνεια; Δεν έχετε τις πλατφόρμες ή τους κινητήρες; Είναι δυνατόν η εταιρία που έβγαλε την Stratos και την Delta Integrale, που έχωσε έναν V8 από την Ferrari εγκάρσια στο εμπρός μέρος ενός οικογενειακού sedan, να πουλάει Voyager; Ξέρω πως ποτέ δεν ήταν τέλεια η Lancia. Είχε πολλά λάθη, πολλές ελλείψεις, πολλά ελαττώματα. Ποτέ όμως δεν ήταν αυτό που είναι τώρα. Μία σκιά του παρελθόντος και της ιστορίας της. Ένα τρικ του marketing για να πουλήσετε μερικά αυτοκίνητα παραπάνω. Γιατί για μερικά μιλάμε.

Καιιιι ξεφύγαμε!

Και στο κάτω-κάτω, τώρα θυμηθήκατε το marketing; Όταν η Lancia κέρδιζε τον ένα μετά τον άλλο τους τίτλους στο WRC που ήταν το marketing; Η Lancia έχει κερδίσει 10 πρωταθλήματα κατασκευαστών στο WRC, περισσότερα από οποιονδήποτε άλλο! Βέβαια, μπορεί να είχε και να έχει τον τίτλο του πιο πετυχημένου κατασκευαστή στο Π.Π.Ρ. όμως για ρωτήστε τον μέσο οπαδό ποια θεωρεί αυτός την πιο πετυχημένη μάρκα…

[slider crop=”yes” slide1=”https://www.autoblog.gr/wp-content/uploads/2013/04/2-4-610.jpg” slide2=”https://www.autoblog.gr/wp-content/uploads/2013/04/lanciadeltaS4588202.jpg” slide3=”https://www.autoblog.gr/wp-content/uploads/2013/04/rally-135.jpg” slide4=”https://www.autoblog.gr/wp-content/uploads/2013/04/1985samremolancia037ral.jpg”][/slider]

Θα ακούσεις Mitsubishi, Subaru, Toyota, Ford, Peugeot κ.ά. αλλά όχι Lancia, όχι την εταιρία που μας έδωσε την Stratos, την 037, την Delta S4 και αργότερα την Integrale! Ποτέ δεν επικοινώνησαν σωστά τις επιτυχίες της Lancia στις χωμάτινες πίστες. Η βραχυπρόθεσμη στρατηγική όταν η Fiat πήρε την Lancia ήταν σωστή αλλά μεσο/μακροπρόθεσμα, αποδείχθηκε πως η μητρική τηρούσε πλάνο «όπου φυσάει ο άνεμος». Όσο δεν είχαν την Alfa Romeo στην κατοχή τους, η Lancia ήταν ή προσπαθούσε να γίνει το αντίπαλον δέος της Alfa, κόντρα στην παράδοσή της που όπως έχω πει είχε να κάνει κυρίως με οχήματα πολυτελείας. Και προς τιμήν της, τα κατάφερε. Την στιγμή που η AR έγινε μέρος της Fiat, η τελευταία αποφάσισε πως η Alfa Romeo θα γίνει η Ferrari του φτωχού και η Lancia η Maserati του μη προνομιούχου. Κάτσε όμως, τι κάνεις; Η Lancia ήταν ήδη σε μία πορεία και ξαφνικά της λες να κάνει στροφή 180 μοιρών με απαγορευτική ταχύτητα. Και μετά θεωρείς παράλογο το γεγονός πως εκτροχιάστηκε; Τι περίμενες δηλαδή; Ναι, η Lancia δεν πουλάει και κατά συνέπεια είναι ασύμφορο για την Fiat να την κρατήσει, ωστόσο η Fiat είναι αυτή που την έφερε σε αυτή την κατάσταση.

Δεν μπορώ να κατηγορήσω τον Marchionne όμως. Δεν είναι αποκλειστικά δικό του σφάλμα. Απλά αυτός ήταν στη θέση του αφεντικού όταν χρειάστηκε να παρθούν αποφάσεις με βάση τη λογική και όχι το συναίσθημα. Διάβαζα μία είδηση της προάλλες πως υπάρχει group στο facebook που στοχοποιεί τον Marchionne για την κατάντια της Lancia σήμερα και οφείλω να ομολογήσω πως όσο και να θέλω κάποιον να βρίσω, δεν συμφωνώ εξ ολοκλήρου. Αυτό με το οποίο συμφωνώ είναι πως δεν είναι δυνατόν το όνομα Chrysler να έχει μεγαλύτερο βάρος και κύρος από το όνομα Lancia. Δεν μπορώ να το χωνέψω. Γι’ αυτό κράζω τον Marchionne. Όμως δεν φταίει αυτός για την κατάσταση της Lancia σήμερα. Πρέπει να πας πιο πίσω, στις εποχές του Gianni Agnelli, του Paolo Fresco και σε μικρότερο βαθμό του Paolo Cantarella για να βρεις τον ένοχο.

Αυτό που λέω εγώ, σαν φανατικός petrolhead και λάτρης της μάρκας με την ασπίδα και την λόγχη στο σήμα είναι πως ήρθε η ώρα να την αφήσουμε να φύγει. Δεν αντέχω να την βλέπω να χαροπαλεύει έτσι. Δεν μπορώ να βλέπω την ιστορική Lancia να υποβαθμίζεται σε προϊόν badge engineering, σαν αποκούμπι της Chrysler. Αφήστε την να πεθάνει όσο την έχει μείνει ακόμα κάποιο ίχνος αξιοπρέπειας. Δεν θέλω καν να προσπαθήσουν να την σώσουν… έχει περάσει αυτή η ώρα. Η Lancia δεν ήταν η μάρκα που έβγαζε τα μοντέλα της σε δύο χρώματα: μαύρο και σκουριά. Δεν ήταν η μάρκα της Montecarlo με τα προβλήματα στα φρένα. Δεν ήταν ούτε η μάρκα της Lybra και πολύ παραπάνω της «νέας» Flavia. Ήταν η φίρμα του Vicenzo Lancia και του γιου του Gianni, η μάρκα της καινοτομίας, η μάρκα που στα χρώματα της Martini Racing έβαζε φωτιά στα χώματα του WRC, η μάρκα της Deltona, της ECV… Έτσι θέλω να την θυμάμαι και στην τελική, ότι και να της κάνετε δεν πρόκειται να αλλάξετε το γεγονός πως όντως, έτσι θα την θυμάμαι. Δεν αναγνωρίζω ως Lancia αυτό που έχετε δημιουργήσει!

Υ.Γ. Σας ζητώ ταπεινά συγνώμη αν σας κούρασα με το μήκος ή την οργάνωση –ή έλλειψη αυτής- του άρθρου. Η αλήθεια είναι πως δεν γινόταν αλλιώς και πλάκα-πλάκα δεν είπα ούτε τα μισά από αυτά που θα ήθελα να πω. Καλύτερα όμως γιατί αποφύγαμε πολλά θυμωμένα σχόλια για την γλώσσα που χρησιμοποιώ και το πώς ίσως να μας διαβάζουν και παιδιά κ.ά. τέτοια όμορφα. Τα σχόλια και οι παρατηρήσεις σας στο κάτω μέρος. Με αυτό το άρθρο, κλείνει και αυτή η σειρά και πάμε για άλλη. Πριν όμως οτιδήποτε άλλο, λίγη ξεκούραση γιατί αυτό το άρθρο με εξουθένωσε ψυχολογικά…