Τα πράγματα όσον αφορά στις εκπομπές CO2 στην Ευρωπαϊκή Ένωση πάνε πάρα πολύ καλά. Τα αυτοκίνητα που πωλήθηκαν το 2013, εκπέμπουν 4% λιγότερο διοξείδιο του άνθρακα (127 γρ/χλμ) σε σύγκριση με αυτά που πωλήθηκαν το 2012 (132 γρ/χλμ). Η μείωση των εκπομπών CO2, επιτεύχθηκε μάλιστα 2 χρόνια νωρίτερα και σε μεγαλύτερο βαθμό από αυτό που είχε τεθεί ως στόχος (130 gr/km μέχρι το 2015). Αυτά μας λέει τουλάχιστον η European Environment Agency.
Το πάρτι της EEA, ήρθε να χαλάσει όμως η Commission που μέσω έρευνας που έκανε, έδειξε πως οι κατασκευαστές εκμεταλλεύονται παραθυράκια, για να κάνουν τα αυτοκίνητα τους να φαίνονται ποιο οικολογικά από ότι είναι στην πραγματικότητα. Για την ακρίβεια, τεχνικές όπως η χρησιμοποίηση ελαστικών με λιγότερη τριβή ή η οδήγηση σε δρόμους των οποίων η επιφάνεια είναι μη-ρεαλιστικά στιλπνή, είναι οι πλέον συνήθεις και ο λόγος για το 1/3 περίπου της δηλωμένης μείωσης εκπομπών από το 2002 έως και το 2010.
Το πρόβλημα σύμφωνα με την Commission αλλά και ένα group με την ονομασία Transport and Environment, είναι πως δεν υπάρχει ένας κανόνας για την μέτρηση των εκπομπών CO2. Επιπλέον, η βιομηχανία αυτοκινήτου, αντιστέκεται σθεναρά στην θέσπιση δυσκολότερων στόχων που θα την αναγκάσουν να επενδύσει σε νέες τεχνολογίες. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η διορία για την μείωση των εκπομπών στα 95 gr/km που θα λήξει στο 2021. Είναι έναν χρόνο πιο μετά από αυτό που είχε προτείνει η Commission εξαιτίας της σθεναρής αντίστασης από την Γερμανία. Ακόμα και το 2020 όμως να έληγε η διορία, θα είχε νόημα χωρίς μία ρεαλιστική διαδικασία μέτρησης;