Τα ενεργά αεροδυναμικά βοηθήματα εν έτη 2015 υπάρχουν σε αρκετά supercars, με τα hypercars να τα έχουν σχεδόν δεδομένα.
Όμως, όταν μιλάμε για ένα πρωτότυπο της Mercedes 300 SL “Gullwing” του 1952 είναι κάτι παραπάνω από εντυπωσιακό…και ας μην ήταν πλήρως αυτόματο. Η Mercedes W194 είχε το πειραματικό αυτό αερόφρενο, το οποίο δοκιμάστηκε για τον 24ώρο αγώνα του Le Mans. Η θέση του “spoiler” ρυθμιζόταν από τον οδηγό, βάζοντας το στην οριζόντια θέση στις ευθείες, και σε κάθετη όταν ήθελε να φρενάρει στις στροφές.
Οι δοκιμές γινόταν στη πίστα του Le Mans, όπου τότε υπήρχε μια συνεχόμενη ευθεία (Mulsanne Straight) για τέσσερα χλμ και δεν διακόπτονταν από τα chicanes, που υπάρχουν σήμερα. Τα αυτοκίνητα έπρεπε να επιβραδύνουν μέχρι τα 50 χλμ/ώρα για να μπουν στην στροφή μετά το τέλος της ευθείας, και η επιβράδυνση της 300SL με τα τέσσερα ταμπούρα δεν ήταν και η πιο αποδοτική.
Οι πιο παρατηρητικοί θα δουν ότι μιλάω για το 1952, ενώ η Mercedes-Benz 300 SL κυκλοφόρησε το 1954. Σωστά, αλλά το συγκεκριμένο αγωνιστικό πρωτότυπο ήταν γνωστό Baureihe W194. Σχεδιαστής ήταν ο Rudolf Uhlenhaut και το σωληνωτό σασί ήταν κατασκευασμένο έτσι ώστε να χωρέσει τον εξακύλινδρο κινητήρα. Με αυτό το σασί ήταν αδύνατο να τοποθετηθούν συμβατικές πόρτες, και κάπως έτσι γεννήθηκαν οι gullwing.
Από τις 3 W194 που πήραν μέρος στον αγώνα το 1952, τερμάτισαν μόνο οι 2, στις δύο πρώτες θέσεις, ενώ διακρίσεις είχε στο αγώνα αντοχής του Nurburgring καθώς και στον αγώνα Panamericana. Παρόλα αυτά, το αερόφρενο δε χρησιμοποιήθηκε στον αγώνα αντοχής του Le Mans, χωρίς να μαθευτεί ποτέ ο ακριβής λόγος. Έπρεπε να φτάσουμε το 1955 για να τρέξει η ανοιχτή Mercedes-Benz 300 SLR που χρησιμοποίησε την ίδια αρχή, κάτι που όμως δεν απέτρεψε το αυτοκίνητο του Pierre Levegh να τρακάρει, με αποτέλεσμα να χάσει ο ίδιος τη ζωή του μαζί με 83 θεατές, κάτι που αποτελεί το πιο πολύνεκρο ατύχημα που έχει γίνει ποτέ σε αγώνα ταχύτητας.