Ο διευθύνων σύμβουλος της εταιρίας Matthias Muller, δήλωσε ότι η VW δεν θα αποζημιώσει τους σχεδόν 2,4 εκατομμύρια ιδιοκτήτες αυτοκινήτων της, που πλήττονται από το σκάνδαλο με τους εκπεμπόμενους ρύπους στη Γερμανία. Αντίθετα, θα λάβουν μία επιστολή και ένα ραντεβού για την επισκευή του αυτοκινήτου τους σε εξουσιοδοτημένο συνεργείο της περιοχής τους.
Στις Η.Π.Α. ως μέρος της συμφωνίας με την κυβέρνηση συνολικού ύψους $14,7 δισεκατομμυρίων, η Volkswagen θα αποζημιώσει τους πελάτες της, αγοράζοντας και πίσω τα αυτοκίνητα που επηρεάζονται από το σκάνδαλο. Όπως καταλαβαίνεις, αυτό έχει προκαλέσει την έντονη αντίδραση των καταναλωτών και των περιβαλλοντικών οργανώσεων στην Ευρώπη.
Ωστόσο, η απόφαση της VW να μην δώσει αποζημιώσεις στην Ευρώπη, έχει την σιωπηρή συγκατάθεση της γερμανικής κυβέρνησης, με το κρατίδιο της Κάτω Σαξονίας, να κατέχει το 20% των μετοχών της Volkswagen. Το ομοσπονδιακό υπουργείο μεταφορών δεν έχει σκοπό να επιβάλλει κάποιοι πρόστιμο, με τον αρμόδιο υπουργό Alexander Dobrindt, απλά να αναμένει τα οχήματα με το προβληματικό λογισμικό να επανέλθουν στην σωστή λειτουργική κατάσταση.
Οποιαδήποτε άλλη συμφωνία οικονομικής αποζημίωσης θα μπορούσε να προκαλέσει ντόμινο σε όλη την Ευρώπη, με τον συνολικό αριθμό των προβληματικών οχημάτων να πλησιάζει τα 8,5 εκατομμύρια και το κόστος για την εταιρία να εκτοξεύεται έως και 17 φορές σε σχέση με της Αμερικής. Μία κατάσταση που δεν θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί, με τεράστιες συνέπειες στην γερμανική οικονομία.
Η γερμανική κυβέρνηση προσπάθησε να τραβήξει τα φώτα της δημοσιότητας μακριά από τη Volkswagen, πιέζοντας έντονα άλλους κατασκευαστές να επισκευάσουν 630.000 οχήματα που βρίσκονταν στα όρια των κανονισμών, ενώ κάτι αντίστοιχο ενάντια στην FCA απωθήθηκε από την κυβέρνηση της Ιταλίας.
Οι κανονισμοί της Ε.Ε. δεν απαγορεύουν ρητά τη δυνατότητα απενεργοποίησης μέσω λογισμικού, εξαρτημάτων για τον περιορισμό των ρύπων, εφόσον αφορά την προστασία του κινητήρα, με ορισμένες αυτοκινητοβιομηχανίες να έχουν καταχραστεί αυτό το παραθυράκι του νόμου.
Επίσης, η μη δυνατότητα άσκησης συλλογικής αγωγής από τους καταναλωτές, μειώνει τρομερά τη διαπραγματευτική τους ισχύ, απέναντι σε κολοσσούς της παγκόσμιας βιομηχανίας.