Υπάρχουν τετράτροχα που μπαίνουν στη σφαίρα του μύθου. Μηχανοκίνητοι θρύλοι, πηγή ζωής, ελιξίρια οδηγικής αθανασίας, τιμονοφόροι μάγιστροι που μετατρέπουν σε συναισθηματική πανδαισία μια απλή βόλτα.

Τα αυτοκίνητα που θα δούμε σήμερα δεν έχουν καμία σχέση με τα παραπάνω. Ουδείς γνωρίζει αν δημιουργήθηκαν από χαμένα στοιχήματα μεταξύ μηχανικών και marketers ή από την ανάγκη των κατασκευαστών να τσεκάρουν το επίπεδο τρολαρίσματός τους. Το μόνο σίγουρο είναι πως καθένα από τα κάτωθι «α(χ)ριστουργήματα», πήρε έγκριση για παραγωγή από ανθρώπους που πληρώνονται για να αφουγκράζονται τις ανάγκες της αγοράς. Παρατήρησε και κρίνε πόσο επιτυχημένα το έκαναν σε αυτές τις περιπτώσεις.

1BMW Series Gran Turismo

Είχα πολύ καιρό στο μυαλό αυτό το αφιέρωμα, αλλά καλύτερη πάσα από την 6 GT δεν θα μπορούσε να βγάλει ούτε ο Πίρλο στα ντουζένια του. Θέλω να δεις λίγο τη φωτογραφία

Τώρα ρίξε μια ματιά στην 7αρα του Chris Bangle, για την οποία θέλαμε να εφαρμόσουμε στον Αμερικανό πάστορα ένα ποτ πουρί Ιεράς Εξέτασης και των 7 (τόσα δεν είναι;) «Saw». Δεν αισθάνεσαι αχάριστος; Δεν περνάει η σκέψη πως δεν εκτιμάς αυτά που έχεις αν δεν δεις τα χειρότερα;

Βρίσκεις πολύ ευκολότερα Τζαμαϊκανό στη Γροιλανδία από επιχείρημα να στηρίζει την ύπαρξη της Σειράς GT. Η BMW διαθέτει 2 station wagon (3,5), 5 SUV (Χ1,Χ3,Χ4,Χ5,Χ6) κι ένα αιρετικό MPV (2 Active Tourer). H 3/5/6 Series GT υποτίθεται ότι συνδυάζει λίγο από όλα, καταλήγοντας στο πουθενά. Επίσης, ουδείς γνωρίζει γιατί μαγαρίστηκε το όνομα της 6αρας από τη στιγμή που τα ζυγά νούμερα αντιστοιχούν σε coupe ή έστω Gran Coupe.

2Citroen C3 Pluriel

Στις αρχές των 00’s η γαλλική εταιρία ήθελε απεγνωσμένα να επιστρέψει στις καινοτόμες ρίζες της. Η υδροπνευματική ανάρτηση του χλιαρού C5 δεν αρκούσε, οπότε πάρθηκαν δραστικά μέτρα. Η σκέψη ήθελε την παρουσίαση του πρώτου αυτοκινήτου που θα ανταποκρινόταν στην κυριολεκτική ετυμολογία του όρου «πολυμορφικό». Ως βάση επιλέχθηκε το C3.

To Pluriel πλασαριζόταν ως ένα είδος “Transformer”, με δυνατότητα διαρρύθμισης μεταξύ 4 αμαξωμάτων: 3πορτο hatchback, κάτι σαν targa με την υφασμάτινη οροφή κατεβασμένη, κανονικό κάμπριο κατόπιν αφαίρεσης των πλαϊνών τόξων και pick up με την αναδίπλωση των πίσω καθισμάτων. Το κοινό δεν αντιλήφθηκε τον παλμό του μικρού Citroen, ενώ και το γεγονός πως όταν αφαιρούνταν τα τόξα δεν μπορούσες να τα έχεις στο αυτοκίνητο (άρα τελείως εκτεθειμένος σε περίπτωση βροχής) δεν συνέδραμε στην εμπορική του πορεία.

Καλή σκέψη (πλην του pick up), ασθενής εκτέλεση.

3Dodge Magnum

Κάποιος στην Dodge σκέφτηκε πως ένα Chrysler 300C Τοuring Wagon με πρόσωπο Αvenger ήταν αυτό ακριβώς που έλειπε από τους αμερικανικούς δρόμους. Στη συνέχεια αποφάσισε να το εξαπλώσει σε όλο τον κόσμο.

Ένα απειροελάχιστο ίχνος χρησιμότητας διέθετε η έκδοση SRT8, καθώς το 300C SRT8 ήταν διαθέσιμο μόνο ως σεντάν. Πήρε και βραβείο, καθώς ανακηρύχθηκε «Καλύτερο Νέο Muscle Car» στον Καναδά το 2006. Είχε 425 ίππους, έκανε και το 0-100 χλμ/ώρα σε 5,1”. Πάμε παρακάτω.

4Honda Element

Ήθελες ένα CRV με ακόμα λιγότερες εκτός δρόμου δυνατότητες (0 δηλαδή) που να μοιάζει με βανάκι επισκευασμένο από την «Φανοποιεία Μπάρμπα-Τάσης»; Η Honda είχε την απάντηση στα διεστραμμένα όνειρά σου.

Όλως περιέργως, το ιαπωνικό crossover κατάφερε να σημειώσει πωλήσεις που του επέτρεψαν να ζήσει για 10 χρόνια. Μην τα ρίχνουμε όλα στις αυτοκινητοβιομηχανίες, ώρες-ώρες το ζητάει ο οργανισμός μας.

5Mercedes R-Class

Από μικρά μάθαμε πως το γραμματάκι «R» τοποθετείται σε σπορ κατασκευές (βλέπε Suzuki GSX-R, Honda Civic Type-R, Audi R8 κ.ο.κ.). Εξαίρεση τα μοντέλα της Renault, στα οποία χρησιμοποιείτο ως αρχικό της γαλλικής εταιρίας. Η Mercedes, προφανώς είχε απωθημένα ακραίας φύσεως μαζί του και το πέταξε στο Καθαρτήριο της R-Class.

Οι Γερμανοί της Στουτγάρδης αποδείχτηκαν μέγιστοι χωρατατζήδες, καθώς το 2005 έχρισαν την R-Class ως «Grand Sports Tourer». Όχι απλώς GT δηλαδή, αυτά είναι για τον λαουτζίκο. Πάμε να ρίξουμε μια ματιά στο πόσο «σπορ» ήταν το τεράστιο stationwagon-οειδές ΜPV:

Βασιζόταν στην πλατφόρμα της Μ-Class, μόνο που προσέφερε και τη δυνατότητα επιλογής πισωκίνητων εκδόσεων. Το μεταξόνιο ήταν λίγο κάτω από τα 3 μέτρα (2.980 mm) για την απλή και αρκετά πάνω από αυτά (3.287 mm) για την LWB. Διέθετε 3 σειρές καθισμάτων, με επαρκείς χώρους για 6 άτομα. Υποτίθεται ότι δεν έλεγε «όχι» σε ελαφρύ off-roading, αλλά έτσι κι έκανες πως πλησίαζες σε χωματόδρομο το κιβώτιο επέλεγε μόνο του την όπισθεν. Άρα, ούτε να παίξεις στα χώματα μπορούσες.

Η R-Class αποτέλεσε το καλύτερο παράδειγμα για το πώς ΔΕΝ πρέπει να είναι ένα crossover. Δυστυχώς, πολλοί έμαθαν από αυτό το πάθημα της Mercedes και σήμερα δεν υπάρχει γειτονιά χωρίς κάτι που θέλει να το παίζει 2 και 3 αυτοκίνητα σε 1.

Υπήρχε και έκδοση AMG, αλλά οι υπεύθυνοι της εταιρίας προσπαθούν να το ξεπεράσουν οπότε θα αποφύγουμε τις λεπτομέρειες.

6Nissan Murano CrossCabriolet

Έχεις βάλει 50 χιλιάρικα στην άκρη, με αιματηρό κόπο και πικρό ιδρώτα. Θες να αγοράσεις ένα SUV για πρακτικούς λόγους, αλλά δεν έχεις αποτινάξει τον πιτσιρικά από μέσα σου, οπότε σε ψήνει κι ένα κάμπριο. Υποθέτουμε ότι δεν ενδιαφέρεσαι για μεταχειρισμένο, καθώς η μυρωδιά του καινούργιου σε εξιτάρει περισσότερο κι από όσο το σπανάκι τον Ποπάϊ. Είσαι και της Nippon κουλτούρας. Παρόλα αυτά, δεν επιλέγεις να αγοράσεις ένα Χ-Trail κι ένα ΜΧ-5 (επίσης, υποθέτουμε ότι είσαι ξενιτεμένος και έχεις την επιλογή του Miata) αλλά τα ακουμπάς στο συνονθύλευμα της φώτο. H Land Rover κάτι του βρήκε και προσάρμοσε την ιδέα στο Evoque.

Μοναδικός διασωθέντας από το ναυάγιο, ο V6 των 3.5 λίτρων του 350Ζ detuned στα 265 άλογα.

7Opel Signum

Καταρχάς, με το που σκέφτηκα «Signum» ήρθε επιτόπου μήνυμα από τον Arnie.

Κεσκεσέ Σίγκνουμ; Χονδρικά, ένα ακριβότερο και πιο σπορ Vectra Caravan 3ης γενιάς. Κανένα περαιτέρω σχόλιο.

8Renault Avantime

Με το νέο μιλένιουμ ήρθε και η εφηβεία της Renault, η οποία εκδηλώθηκε με τη σχεδίαση μοντέλων που θύμιζαν σαν να τα είχε «ξυρίσει» REO στο πίσω μέρος. Στα πλαίσια αυτής της επανάστασης, παρουσιάστηκε το Avantime. Ένα κράμα MPV – shooting brake, το οποίο συνδύαζε τη διάταξη 2+2 καθισμάτων στο εσωτερικό με τους χώρους ενός station wagon. Ξεχώριζε –μεταξύ άλλων- για τις θεόρατες πόρτες με το ιδιαίτερο άνοιγμα, την έλλειψη κεντρικής κολώνας και τη σχεδίαση του ταμπλό.

Σε 3 χρόνια παραγωγής, βρέθηκαν 8.557 μυστήριοι να το αγοράσουν. Pas mal.

9Seat Toledo

Αν θυμάσαι την ελληνική αντιπροσωπεία της Seat να βγάζει το Toledo Volcan με τους 180 ίππους, τις χρωμιωμένες 17αρες και τον εμπρός προφυλακτήρα του Leon Cupra R, τότε έζησες γ@#@τα εφηβικά χρόνια.

Αν, από την άλλη, θυμάσαι την Seat να «κολλάει» ένα κομμάτι λαμαρίνα στην πίσω πόρτα του Altea και να το πλασάρει ως ανταγωνιστή στη μεσαία κατηγορία, τότε έζησες την εποχή που η ισπανική εταιρία μάζευε τα αποτσίγαρα του VAG. Επίσης, ένα μεγάλο μπράβο στο μνημονικό σου.

10VW Phaeton

O Ferdinand Piech είχε αναθέσει στον εαυτό του μια αποστολή: να αποδείξει στον κόσμο πως η VW μπορεί να δημιουργήσει ότι της καπνίσει. Του πήγαινε στο μυαλό για το πρώτο αυτοκίνητο που θα σπάσει το φράγμα των 1.000 ίππων; Εκατομμύρια επί εκατομμυρίων μέχρι να τελειοποιηθεί η Bugatti Veyron. Ήθελε να ικανοποιήσει τον αδηφάγο εγωισμό του φτιάχνοντας το πιο ολοκληρωμένο πολυτελές σεντάν; ;Έτσι κυκλοφόρησε το Phaeton. Μόνο που υπήρχε ένα μικρό, διαδικαστικό πρόβλημα.

Η κατηγορία των λιμουζινών είχε βρει τον VAG ηγέτη της στη μορφή του Audi A8. Όπερ σημαίνει πως το Phaeton ήταν εξαρχής ένας αριστοκράτης χωρίς αιτία. Το χειρότερο ήταν πως πολλοί λίγοι είδαν πέρα από το σήμα και την -συγκριτικά με το αλουμινένιο Audi- συμβατική φιλοσοφία του. Για να προσελκύσει το ενδιαφέρον, η τιμή του ήταν αρκετά χαμηλότερη από τον γερμανικό ανταγωνισμό κάτι που κόστιζε στη “ΦαουΒε” περί τα 28.000 ευρώ ανά μονάδα. Ο στόχος για τις οποίες ήταν στις 20.000 ετησίως, με το εργοστάσιο στη Δρέσδη να παράγει 25.000 από το 2002 μέχρι το 2006.

Το πόσο καλό αυτοκίνητο ήταν, φανερώνει το γεγονός πως η αναγέννηση της Bentley με την πρώτη Continental GT στηρίχτηκε στην πλατφόρμα του “Φαέθωνα”, η οποία συνεχίζει μέχρι σήμερα την καριέρα της στην βρετανική εταιρία.

11Κυριολεκτικά, μια κατηγορία μόνα τους: όλα τα crossover

Θα κάνω τον δικηγόρο του διαβόλου και θα υπερασπιστώ τις εταιρίες. Αθώος ο κατηγορούμενος. Η αυτοκινητοβιομηχανία (με μπροστάρη τη Nissan και το Qashqai) διέβλεψε την τάση στις επιθυμίες των καταναλωτών. Πήρε τις δυο πιο εμπορικές κατηγορίες στα μέσα των 00’s (μικρομεσαία και SUV), τις πάντρεψε και βάφτισε τον καρπό του έρωτά τους «crossover». Ένα είδος αυτοκινήτου που κάνει λίγο από όλα, διαπρέποντας στο τίποτα. Δεν ήταν η πρώτη φορά που πειραματιζόταν με εμπορικούς «Φρανκενστάιν» ο κλάδος.

Ήταν η πρώτη, ωστόσο, που η απήχηση του κόσμου υπήρξε τόσο θετική. Αποθεωτική, βασικά. Και δεν έχει σταματήσει να αυξάνει μέχρι σήμερα. Οτιδήποτε υποδηλώνει SUV κατάλοιπα και συνδυάζεται με δυνατότητες εξατομίκευσης στην εμφάνιση, είναι καταδικασμένο να πετύχει. Για ποιον Gay Pride λόγο συμβαίνει αυτό, χρήζει ενδελεχούς ψυχιατρικής έρευνας. Να υπάρχουν πιο ολοκληρωμένα hatchback, πιο επιβατικά SUV και πιο σπορτίφ station wagon από ποτέ και –παρόλα αυτά- οι καταναλωτές να επιλέγουν “μπ@στ@ρδεμένα” υβρίδια. Με εξαίρεση κάποια πολύ ξεχωριστά σχεδιαστικά (Hyundai Kona, Citroen C4 Cactus) και άλλα ιδιαίτερα χρηστικά (Volvo S60/V90 CrossCountry, VW Passat AllTrak, Audi A4/A6 Allroad), o λοιπός συρφετός των crossovers είναι για να βλαστημάς την στιγμή που ανακαλύφθηκε το marketing.