O Harry Metcalfe στο τελευταίο του video οδηγεί μια λαχανί Miura και μας εξιστορεί τι ώθησε τον Ferruccio Lamborghini να δώσει το πράσινο φως για την παραγωγή του θρυλικού αυτού μοντέλου.
Όταν οι άλλοι έβαζαν τον κινητήρα μπροστά γιατί “τα άλογα σέρνουν την άμαξα” και όχι το αντίθετο, το 1965, στην Έκθεση του Τορίνο, ο Ferruccio παρουσίασε ένα σασί με μια πολύ ιδιαίτερη δομή, πρωτόγνωρη στα χρονικά για ένα αυτοκίνητο παραγωγής υψηλών προδιαγραφών. Βέβαια, το γεγονός ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή, κανείς coach builder δεν είχε αναλάβει να κατασκευάσει το αμάξωμα, κάλυπτε με ένα πέπλο μυστηρίου το νέο δημιούργημα του Lamborghini. Το όνομα; P400, που το γράμμα “P” ήταν για τη λέξη posteriore, την ιταλική λέξη για το τοποθετημένο στο κέντρο και το 400 για τα 4000 κ.εκ.
Η Miura, όπως ονομάστηκε αργότερα, ήταν το πρώτο αυτοκίνητο που πήρε τον τίτλο του supercar, αλλά και το πρώτο αυτοκίνητο υψηλών προδιαγραφών με τον κινητήρα και το κιβώτιο ταχυτήτων εγκάρσια τοποθετημένα και τον στρόφαλο παράλληλα στον πίσω άξονα, μια (σπάνια) διάταξη που τη συναντούσε κανείς στη Bugatti Type 252 και στο μονοθέσιο της Honda RA 272. Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1950, είχε γίνει εμφανές στο μηχανοκίνητο αθλητισμό ότι η τοποθέτηση του κινητήρα μεταξύ του οδηγού και του πίσω άξονα θα έδινε μια σχεδόν τέλεια ισορροπία βάρους.
Το 1965, ο Ferruccio ανέθεσε σε τρεις κορυφαίους μηχανικούς του – τον Gian Paolo Dallara, τον Paolo Stanzani και τον Bob Wallace – να αναπτύξουν το αυτοκίνητο δρόμου. Κανείς από τους τρεις δεν ήταν πάνω από 25 χρονών, και όπως φαίνεται είχαν κάποιες πολύ τρελές ιδέες για το τι θα μπορούσε να είναι η Miura. Η πρώτη ιδέα τους ήταν να κατασκευάσουν ένα τριθέσιο κεντρομήχαμο αυτοκίνητο, με τον οδηγό να κάθεται στη μέση, και τον V12 τοποθετημένο κατά μήκος. Αυτή η διάταξη, όμως, είχε αρκετά προβλήματα συσκευασία, καθώς το αυτοκίνητο θα κατέληγε να είναι πολύ μεγάλο για το δρόμο. Έτσι, “αντέγραψαν” το τι έκανε η Mini και αποφάσισαν να τοποθετήσουν τον V12 στο πλάι.