Όταν βγήκε η τελευταία Supra, η Α80, ήταν το τέταρτο και τελευταίο αυτοκίνητο μιας σειράς που ξεκίνησε το 1978 με την Α40. Παραγόταν επί δέκα έτη (η Α80) και το όνομα Supra χάθηκε από τον αυτοκινητιστικό χάρτη, γιατί δεν έκανε αρκετά καλές πωλήσεις, οι νόρμες ρύπων ήταν απαγορευτικές κι ο κόσμος φαίνεται να την είχε βαρεθεί. Το κόστος για να συνεχιστεί η δυναστεία ήταν (μάλλον) μεγάλο και η Toyota, όπως και οι υπόλοιποι Ιάπωνες κατασκευαστές άφησαν τα σπορ αυτοκίνητα που σημάδεψαν όλους τους βενζινοκέφαλους τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 και γύρισαν σε πρακτικά, οικολογικά και ποιο κερδοφόρα οχήματα. Όμως η Supra είχε κάτι διαχρονικό, που μόνο με το πέρασμα του χρόνου άρχισε να φαίνεται ξεκάθαρα. Η Supra λοιπόν ήταν ένα driver’s car με χαρακτήρα και επιδόσεις, κι έτσι πάντα υπήρχε στο μυαλό των φίλων της αυτοκίνησης πως θα ήταν μια νέα Supra (κι ένα νέο RX να συμπληρώσω).

Όταν λοιπόν παρουσιάστηκε το GT86, οι άνθρωποι της BMW πλησίασαν τον Tetsuya Tada, επικεφαλής μηχανικός εξέλιξης της Toyota, και του πρότειναν οι δύο εταιρίες να συνεργαστούν. Ο Tada-san λοιπόν βρήκε την ευκαιρία να παρουσιάσει το σχέδιο στον Akio Toyoda, που ήθελε ούτως ή άλλως να προσθέσει δύο ακόμη σπορ μοντέλα στην γκάμα, ένα πάνω από το GT86 κι ένα κάτω, όπως τότε που υπήρχε Supra, Celica και MR2. Οι λεπτομέριες δεν βγήκαν στο φως της δημοσιότητας, αλλά από όσα είναι γνωστά ήταν ένα μεγάλο στοίχημα για αμφότερους κατασκευαστές σε εταιρικό αλλά και σε προσωπικό επίπεδο, έναν άτυπο διαγωνισμό περηφάνιας, δίνοντας τον καλύτερό τους εαυτό.

Η BMW έριξε τεράστια ποσά στην έρευνα και ανάπτυξη, που έκαναν την Toyota να προβληματίζεται για την οικονομική βιωσιμότητα του πλάνου. Οι δοκιμές ακόμη και των πρώιμων “μουλαριών” γινόταν με τόση ενδελέχεια που οι μηχανικοί της BMW σχεδίαζαν μέχρι και την θέση του σήματος, για ένα όχημα που ήταν απλά πλατφόρμα δοκιμών, κάτι που έκανε μεγάλη εντύπωση στους μηχανικούς της Toyota. Μάλλον υποτιμούν την σημασία που έχει η εταιρική ταυτότητα και η αναγνωρισιμότητα, ειδικά όταν πρόκειται για premium προϊόντα.

Οι μηχανικοί της BMW από την άλλη εντυπωσιάστηκαν από τον ποιοτικό έλεγχο της Toyota που μετά τις δοκιμές ανέλυαν κάθε βίδα ξεχωριστά. Η μεγαλύτερη όμως διαφορά ήταν στην φιλοσοφία σχεδιασμού, οι μηχανικοί της BMW ισχυρίζονται πως η λειτουργικότητα θα διαμορφώσει το τελικό σχήμα καθώς θα τοποθετηθούν τα εξαρτήματα με τέτοιο τρόπο ώστε να πετύχουν τους σχεδιαστικούς στόχους, για παράδειγμα κατανομής βάρους. H Toyota από την άλλη δίνει προτεραιότητα στην σχεδιαστική γλώσσα/εμφάνιση καθώς και στις τεχνικές δυνατότητες της γραμμής παραγωγής, κι έπειτα σχεδιάζει τα εσωτερικά εξαρτήματα ώστε αυτά να ανταποκρίνονται σε αυτό που “φωνάζει” η εμφάνιση.

Κλείνοντας να πω πως από αυτά που αποκάλυψε ο Tada-san, ο πήχης για την νέα Supra ανεβαίνει πολύ ψηλά, καθώς το όνομα είναι βαρύ και οι δύο εταιρίες δώσαν τον καλύτερο εαυτό τους για να μην εκτεθούν η μία στην άλλη. Ο πήχης είναι πάρα πολύ ψηλά επίσης επειδή το αυτοκίνητο το οποίο χρησιμοποιήθηκε σαν benchmark ήταν η Porsche 718, που είναι μια πλατφόρμα που έχει αποδείξει την αξία της και στις πίστες αλλά και στις πωλήσεις.