Ο μαγικός κόσμος της Formula 1 αποτελούσε και εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο θαυμασμού. Πολλές τεχνολογικές καινοτομίες έχουν μεταφερθεί από την κορωνίδα του μηχανοκίνητου αθλητισμού στα αυτοκίνητα παραγωγής, αλλά πολλοί τολμηροί θεώρησαν ότι θα μπορούσαν να εγκαταστήσουν-τις πιο πολλές φορές αυτούσια- την “καρδιά” των μονοθεσίων της Formula 1 σε εξωτικές κατασκευές ή και σε άλλες, πιο “ταπεινές”.
Μια τέτοια τρέλα έκανε το 1995 η Ferrari, όταν τοποθέτησε τον κινητήρα Tipo F130B του μονοθέσιου της (641) που έτρεξε στην Formula 1 το 1990 ο Alain Prost και ο Nigel Mansell και κέρδισαν έξι αγώνες, στην F50.
To supercar της ιταλική εταιρίας είναι ίσως το πιο γνωστό αυτοκίνητο παραγωγής με “καρδιά” από F1, καθώς τη χρονιά της παρουσίασης της το Cavallino Rampante έκλεινε μισό αιώνα ζωής, και οι Ιταλοί το γιόρτασαν με την F50. Η διάδοχος της εμβληματικής F40 έμεινε για πάντα στην σκιά της προαναφερόμενης, παρήχθη σε μικρούς αριθμούς (349+1 η F50, 1.311 η F40), ενώ, οι τιμές μεταπώλησης της F40 έπιασαν πολύ ψηλά νούμερα, οι αντίστοιχες της F50 παρέμεναν σχετικά, για την σπανιότητά της, χαμηλές.
Μία από τις κυριότερες διαφορές της F50 και της F40 ήταν ο κινητήρας. Η F50 σχεδιάστηκε για να τρέξει στην κατηγορία GT1 και το μοτέρ που φορούσε ήταν σχεδόν αυτούσιο με αυτό της αγωνιστικής 333SP και είχε ρίζες στο μοτέρ της Ferrari 641. Oι ομοιότητες με τη Formula 1 δε σταματούσαν εδώ, καθώς, ο κινητήρας ήταν δομικό στοιχείο του πλαισίου, όπως και το κιβώτιο/διαφορικό, και σε αυτό εδραζόταν η πίσω ανάρτηση, δηλαδή, έχουμε μια αρχιτεκτονική στα πρότυπα των μονοθεσίων της F1.
Η χωρητικότητα του V12 κινητήρα ανέβηκε στα 4,7 λίτρα (από τα 3,5 της 641) και απέδιδε 512 ίππους στις 8.500 στροφές/λεπτό. Τα 0-100 χ.α.ω.. έρχονταν σε 3,7” και τη τελική ταχύτητα ανερχόταν στα 325 χλμ/ώρα, 1 χ.α.ω. πιο πάνω από την F40. Στο παραπάνω video θα δεις μια -από τις μόλις τέσσερις- μαύρες F50 να φορά μια straight-pipped εξάτμιση, κάτι που σημαίνει ότι ο ήχος του κινητήρα φτάνει στα ηχεία σου αφιλτράριστος.