Ευρώπη δύο ταχυτήτων στην ηλεκτροκίνηση

Μια πρόσφατη μελέτη της TradingPedia, βασισμένη σε στοιχεία της ACEA, αποτυπώνει το χάσμα που έχει δημιουργηθεί στην ευρωπαϊκή αγορά αυτοκινήτου. Από τη μία πλευρά βρίσκουμε χώρες που έχουν σχεδόν ολοκληρώσει τη μετάβαση στην ηλεκτροκίνηση, και από την άλλη κράτη που εξακολουθούν να βασίζονται συντριπτικά στους κινητήρες εσωτερικής καύσης.

Νορβηγία: Ο αδιαμφισβήτητος πρωταθλητής της ηλεκτροκίνησης

Η Νορβηγία παραμένει το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα χώρας που έχει αγκαλιάσει πλήρως το ηλεκτρικό αυτοκίνητο. Σύμφωνα με τα στοιχεία για το εννεάμηνο του 2025, το 90,8% όλων των νέων αυτοκινήτων που ταξινομήθηκαν ήταν αμιγώς ηλεκτρικά.

Η κυριαρχία αυτή δεν είναι τυχαία. Η Νορβηγία εδώ και χρόνια ακολουθεί μια συνεκτική και επιθετική στρατηγική ενίσχυσης της ηλεκτροκίνησης, με ευνοϊκό φορολογικό πλαίσιο, οικονομικά κίνητρα, σημαντικά πλεονεκτήματα στην καθημερινή χρήση και ένα από τα αρτιότερα δίκτυα φόρτισης στην Ευρώπη, κίνητρα που όμως από το 2027 καταργούνται.

Παράλληλα, η πολιτική της χώρας απέναντι στους ρύπους και στην αυτοκίνηση εντός πόλεων πιέζει ακόμη περισσότερο προς τη λύση των αμιγώς ηλεκτρικών οχημάτων. Ως αποτέλεσμα, οι πωλήσεις αυτοκινήτων βενζίνης, diesel και ακόμη και υβριδικών αυτοκινήτων έχουν περιοριστεί σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα, με τη Νορβηγία να βρίσκεται ένα βήμα πριν γίνει η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που θα καταργήσει πλήρως τις νέες ταξινομήσεις θερμικών μοντέλων.

Βουλγαρία: Η εντελώς αντίθετη εικόνα

Την ίδια στιγμή, στη Βουλγαρία διαμορφώνεται μια πραγματικότητα που απέχει παρασάγγας από τα βορειοευρωπαϊκά δεδομένα. Εκεί, λιγότερο από το 10% των νέων αυτοκινήτων είναι αμιγώς ηλεκτρικά, ενώ η διείσδυση των υβριδικών παραμένει επίσης χαμηλή.

Το 90,63% των νέων ταξινομήσεων αφορά αυτοκίνητα με κινητήρα εσωτερικής καύσης, με τα βενζινοκίνητα να ενισχύουν μάλιστα το μερίδιό τους κατά περισσότερο από 10% μέσα σε έναν χρόνο, μεταξύ 2024 και 2025.

Η εξήγηση βρίσκεται κυρίως σε κοινωνικοοικονομικούς παράγοντες. Το χαμηλότερο μέσο εισόδημα καθιστά την αγορά ενός ηλεκτρικού αυτοκινήτου πιο δύσκολη, ειδικά όταν η τιμή εξακολουθεί να είναι σημαντικά υψηλότερη από εκείνη των θερμικών μοντέλων.

Παράλληλα, η χώρα διαθέτει ένα πολύ περιορισμένο και συχνά αναξιόπιστο δίκτυο φόρτισης, γεγονός που αποθαρρύνει τους οδηγούς που δεν νιώθουν έτοιμοι να βασιστούν σε μια τεχνολογία που δεν τους εξυπηρετεί ακόμα στην καθημερινότητά τους.

Μια Ευρώπη που δεν κινείται με τον ίδιο ρυθμό

Οι δύο αυτές ακραίες περιπτώσεις αναδεικνύουν μια Ευρώπη που δεν εξελίσσεται με κοινό βηματισμό. Χώρες όπως η Νορβηγία, η Ολλανδία και η Δανία κινούνται ταχύτατα προς την πλήρη ηλεκτροκίνηση, επιτυγχάνοντας εντυπωσιακά ποσοστά διείσδυσης.

Αντίθετα, κράτη της Ανατολικής Ευρώπης, όπως η Βουλγαρία, παραμένουν σε μια πιο παραδοσιακή αγορά, όχι απαραίτητα λόγω έλλειψης διάθεσης, αλλά εξαιτίας αντικειμενικών οικονομικών περιορισμών και υστερήσεων στις υποδομές.

Το αν αυτό το χάσμα θα μειωθεί τα επόμενα χρόνια θα εξαρτηθεί από τη μείωση του κόστους των ηλεκτρικών μοντέλων, από την επιτάχυνση της ανάπτυξης των δικτύων φόρτισης και από τις πολιτικές της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τη στήριξη των λιγότερο ανεπτυγμένων αγορών.