Tires

Ο τέταρτος γύρος του King of Europe διεξήχθη το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε –22 και 23 Ιουνίου– στο Drive Park στο Ν. Ρύσιο, λίγο έξω από την πόλη της Θεσσαλονίκης. Αν ρωτάτε εμένα, ήταν ένα από τα σημαντικότερα motorsport event της χρονιάς για την χώρα μας, με συμμετοχές από όλη την Ευρώπη, με προβολή σε ολόκληρο τον κόσμο και θέαμα που δεν γίνεται να μην συγκινήσει ακόμα και τον πιο δύσκολο. Πριν προχωρήσω στα αγωνιστικά, νιώθω πως πρέπει να τονίσω το γεγονός πως αν απέδειξε κάτι αυτό το διήμερο, είναι πως ο κόσμος διψάει για αγώνες, διψάει για δράση και διψάει για αυτοκίνητα. Πλήθος κόσμου αψήφησε την κολασμένη ζέστη και προτίμησε να σταθεί με τις ώρες στις κερκίδες για να θαυμάσει πραγματικά ταλαντούχους οδηγούς –Έλληνες και ξένους- να προσπαθούν να δαμάσουν αυτοκίνητα των 400, 500 ή και 600+ αλόγων σε γωνίες άνω των 40ο στην στενή και τεχνική πίστα του Ν. Ρυσίου. Η εναλλακτική ήταν εύκολη για αυτή την εποχή: Παραλία. Όμως ποιος σωστός petrolhead που σέβεται τον εαυτό του θα απορρίψει ένα event τέτοιου βεληνεκούς για να κάνει κάτι που μπορεί να κάνει και την επόμενη μέρα/βδομάδα; Στην τελική, από ότι φάνηκε από τα νεαρά ζευγάρια –ναι κύριοι, μπορείτε να φέρετε και το έταιρον σας ήμισυ, δεν δαγκώνουμε-, τους πατεράδες με τα παιδιά τους και τις παρέες όλων των ηλικιών που γέμισαν το μπαλκόνι του Drive Park αλλά και την παρακείμενη κερκίδα, πολλοί είναι αυτοί που προτιμούν την μυρωδιά του καμένου ελαστικού έναντι της μυρωδιάς του αντηλιακού!

Για να πάμε στα αγωνιστικά τώρα. Ότι και να σας πω είναι λίγο. Οι συμμετοχές ήταν πολλές και σημαντικές, καθώς πολλοί ξένοι μας τίμησαν με την παρουσία τους και άλλοι τόσοι Έλληνες δοκίμασαν την τύχη τους απέναντι στα θηρία που ήρθαν από το εξωτερικό. Το Σάββατο το πρωί έγιναν τα πρώτα δοκιμαστικά περάσματα ώστε οι οδηγοί να μάθουν την πίστα και το απόγευμα έγιναν τα επίσημα, μονά βαθμολογημένα που όρισαν και τα ζευγάρια για την επόμενη μέρα. Την Κυριακή το πρωί, οι αγωνιζόμενοι είχαν την δυνατότητα να εξασκηθούν με τα πρώτα ανεπίσημα διπλά περάσματα, να βρουν τα πατήματά τους στο οδόστρωμα και να αποκτήσουν εμπειρία στο πως γίνεται να χωράνε δύο αυτοκίνητα ταυτόχρονα μέσα στο –στενό ομολογουμένως- Drive Park ενώ για το απόγευμα/βράδυ ήταν προγραμματισμένο το main event, το κυρίως πιάτο αν θέλετε, οι μάχες!

Kapotis-Kovacic

Αν μου ζητάτε να ξεχωρίσω κάτι από το απίστευτο αυτό διήμερο, θα σας πω για 3 πράγματα. Πρώτον, τα αυτοκίνητα. Ρωτήστε όποιον θέλετε από αυτούς που βρίσκονταν στο Drive Park το Σαββατοκύριακο. Θα σας πει για την τρομακτική BMW E92 GT4 του Francesco Conti, ένα αγωνιστικό με όλη την έννοια της λέξης, ένα αυτοκίνητο που έχει κοστίσει μία περιουσία και τέλος, ένα αγωνιστικό που χάρη στον compressorάτο V8 με τα 650 περίπου άλογα που κρύβει κάτω από το καπό μπορεί να ξεμπαζώσει την άσφαλτο. Έπειτα, θα σας πει για την τρομακτική BMW E46 του Adam Frank, με έναν nitromethanol 2JZ κάτω από το καπό να αποδίδει 700 άλογα –συντηρητικά- και anti-lag που σήκωνε και νεκρούς. Μπορεί να σας αναφέρει και το “Mad Max” Nissan S14 του Calin Ciortan που έκρυβε επιμελώς έναν V8 compressor της Mercedes… Από την ελληνική γωνία, ξεχώριζαν οι E30 των Χάρκα και Καπότη, το AE86 του Κωνσταντάρα, το Ford Escort Mk2 του Παπαργυρόπουλου και η τερατώδης twin turbo Alfa Romeo 75 του Μαργαρίτη Κατσαντίνη.

Τι άλλο… Τα άτομα! Μπορεί να μιλάμε για πρωτάθλημα αλλά όλοι ήταν πρόσχαροι, φιλικοί και φοβερά ομιλητικοί. Δεν υπήρχαν βεντετισμοί, ντίβες και ψηλές μύτες. Δεν υπήρχε περίπτωση να σταματήσεις έναν οδηγό –Έλληνα ή ξένο- και να μην σου μιλήσει ανάλογα με τον χρόνο που είχε διαθέσιμο. Να σου εξηγήσει, να σχολιάσει και να κάνει πλάκα. Τα χαμόγελα έδιναν και έπαιρναν στα pits αφού οι άνθρωποι συμπεριφέρονταν όπως πρέπει να συμπεριφέρεται κάποιος σε μία γιορτή! Μιας που μιλάμε για άτομα, δεν μπορώ να μην αναφέρω την πιο «ευ αγωνίζεσθαι» κίνηση που έχω δει τα τελευταία χρόνια. Αφού η Mercedes 190Ε του Φουντούκη για κάποιον λόγο παρέδωσε πνεύμα, ο συναγωνιστής του Φουντουκίδης, του δάνεισε το αμάξι του –την κίτρινη BMW E30 που βλέπετε στις φωτογραφίες- για να τρέξει στον αγώνα. Respect!

Twin Charkas & Tsilimponis

Τέλος, οι μάχες! Πριν την Κυριακή και παρότι έχω παρεβρεθεί και σε άλλους αγώνες drift εκεί, πραγματικά αναρωτιόμουν πως θα χωρέσουν δύο αυτοκίνητα στην μικρή και στενή πίστα του Ν. Ρυσίου. Η απάντηση μου δόθηκε εμφατικά την Κυριακή. Δώσε τα εν λόγω οχήματα σε ικανότατους οδηγούς και θα φροντίσουν να πατάνε εκεί που δεν πίστευες πως μπορεί να πατήσει αμάξι. Οι άνθρωποι, διατηρούσαν γωνίες έξω από την πραγματικότητα μερικά εκατοστά δίπλα από τον «αντίπαλο» και το έκαναν όλοι τους επανειλημμένα! Θα πω ένα κλισέ παρότι δεν το συνηθίζω. Είναι άλλο να το βλέπεις στην τηλεόραση και το Youtube και άλλο να το βλέπεις ζωντανά. Να παρακολουθείς τις ρόδες πως αλλάζουν γωνίες, να ακούς τον κινητήρα να ανεβάζει στροφές ή να κατεβάζει, να βλέπεις τις τροχιές που διαγράφουν τα αυτοκίνητα και να σκέφτεσαι πως όλα αυτά τα κάνουν δύο άνθρωποι που σέβονται ο ένας τον άλλο αλλά θέλουν να επικρατήσουν πάση θυσία!

Grillis Kid Prep

Πριν κλείσω, να επισημάνω δύο πράγματα. Πρώτον, γνώρισα από κοντά τον Σταύρο Γρίλλη, 10χρονο τον γιο του Μιχάλη Γρίλλη που από πολύ μικρή ηλικία driftάρει αυτοκίνητα. Και όχι ότι κι ότι αυτοκίνητα… αγωνιστικά, ειδικά προετοιμασμένα για drift με αρκετά υψηλές ιπποδυνάμεις. Το παλικάρι είναι φοβερό. Προσγειωμένο, εξαιρετικά ντροπαλό και τρομακτικά ταλαντούχο. Τα θερμά μου συγχαρητήρια στους γονείς του, που πρώτα απ’ όλα μεγαλώνουν έναν σωστό άνθρωπο και στη συνέχεια έναν φοβερό drifter. Δεύτερον και ορκίζομαι πως τελειώνω, δεν μπορώ να μην αναφέρω τον Νίκο Τσέλο με το turbo Seat 124 και τον Γιώργο Πούλιο με την Starletάρα του. Ο λόγος για αυτή την αναφορά είναι κοινός. Στάθηκαν με τα μικρά αυτοκίνητά τους, απέναντι σε μεγαθήρια. Ήταν οι Δαυίδ απέναντι σε εγχώριους και μη Γολιάθ. Δεν αναφέρομαι φυσικά στις οδηγικές ικανότητες, αφού νομίζω πως και οι δύο έχουν αποδείξει πως κατέχουν το άθλημα, αλλά αποκλειστικά στο μέγεθος.

Κλείνω με τα αποτελέσματα. Για εμένα δεν έχει καμία σημασία αφού αν γινόταν θα έδινα στον καθένα από τους αγωνιζόμενους το τρόπαιο του νικητή μόνο και μόνο για το θέαμα που μας πρόσφεραν. ΟΜΩΣ. Δεν γίνεται να μειώσουμε την υπερπροσπάθεια του Τάσου Χάρκα, με μία BMW E30, που δια πυρός –κυριολεκτικά αφού κάποια στιγμή αντιμετώπισε και ένα πρόβλημα πύρινης φύσεως- και σιδήρου βγήκε νικητής. Ναι, ο Τάσος Χάρκας στάθηκε μπροστά στους ξένους με τα υπεραυτοκίνητα και τους έλληνες σφετεριστές του θρόνου και είπε «εδώ είναι το σπίτι μου και κανείς δεν με νικάει μέσα σε αυτό». Νομίζω πως σε αυτό το σημείο κάποιος πρέπει να δώσει τα κλειδιά της πίστας στον Χάρκα γιατί από ότι φαίνεται, στο Ρύσιο δεν γίνεται να χάσει! Δεύτερος ήταν ο Benjamin Boulbes και τρίτος ο Francesco Conti. Μπράβο στον Τάσο Χάρκα και μπράβο σε όλους τους οδηγούς και θεατές για την ατμόσφαιρα. Κάποιος μου είπε πως «2 παράγραφοι είναι αρκετές» αλλά ως συνήθως ξεχάστηκα. Ακολουθούν φωτογραφίες…

Σάββατο

Κυριακή

Περισσότερες και καλύτερες φωτογραφίες από την ομάδα που επίσημα καλύπτει τους αγώνες του King of Europe, μπορείτε να δείτε εδώ.