Η 85η επέτειος των 24 ωρών του Le Mans πέρασε στην ιστορία ως άλλη μια γερμανική επικράτηση. Αναλύσαμε τη δυσμενή παράδοση της Toyota, που φαίνεται να έχει φάει “μούτζα” ανάλογη με αυτή που έριξε ο Γκούτμαν στη Μπενφίκα. Το γεγονός αυτό πυροδότησε την προσωπική δημοσιογραφική μηχανή αναζήτησης.

«Δεν μπορεί να μην υπάρχει ΜΙΑ νίκη της Toyota απέναντι στην Porsche», σκέφτηκα. Πράγματι, οι Ιάπωνες έχουν κερδίσει διάφορους αγώνες του WEC κατά καιρούς –συμπεριλαμβανομένων των 2 πρώτων του φετινού πρωταθλήματος-, ποτέ όμως δεν έχουν θριαμβεύσει σε ένα γεγονός με τρόπο που να “πονάει” τους Γερμανούς αντιπάλους. Μια δήλωση κυριαρχίας, ένα «Toyota City και σας βάφουμε το σπίτι», κάτι βαρύ τέλος πάντων.

Όπως ξεφύλλιζα τις σελίδες του περιοδικού «Google κι Άγιος ο Θεός», παρατήρησα πως έπεφτα συνέχεια πάνω στο ίδιο μοτίβο φωτογραφιών. Αγωνιστικά Lexus LFA στο Nordschleife είτε στην Karussel υπό βροχή, είτε στην Flugplatz πίσσα σκοτάδι με μόνη συντροφιά τους προβολείς ή στην είσοδο της Pflanzgarten να έχουν γείρει ελάχιστα προς τα αριστερά και να επιτίθενται στο apex. Θυμόμουν πως το LFA είχε σημειώσει επιτυχίες στις 24 ώρες του Nurburgring, αλλά όχι πέρα από την κατηγορία του (την οποία κέρδισε 3 σερί χρονιές). Σεβαστό επίτευγμα, αλλά όχι κάτι που θα έκανε τον ανταγωνισμό να βουρκώσει. Τότε ήρθε η επιφοίτηση. Ο λαμπτήρας LED πάνω από το κεφάλι φώτισε το δώμα, η εγκεφαλική σπίθα πυροδότησε μια αλληλουχία στον μετωπιαίο λοβό παρόμοια με την σκηνή που κουμπώνει 1η ο Vin Diesel στο “The Fast And The Furious”.

Οι εορτασμοί των ανδραγαθημάτων της Lexus στο ‘Ring, περιλάμβαναν μια ειδική έκδοση του μεγαλειώδους (και μοναδικού μέχρι σήμερα) υπεραυτοκινήτου της. Το LFA ξαναβαπτίστηκε –πρωτότυπα και πρόστυχα- ως «Nurburgring Package», υπογραμμίζοντας τη νύξη με την «Πράσινη Κόλαση» και τη δυναμική του σε αυτή. Οι δυο επιπρόσθετες λέξεις μεταφράζονταν σε μια σειρά από μικρές, αλλά καίριες βελτιώσεις. Ο V10 των 4,8-λίτρων απέκτησε 10 άλογα παραπάνω, φτάνοντας τα 570, ενώ η ανάρτηση με την αεροδυναμική μπήκαν στο μικροσκόπιο. Η γεωμετρία των διπλών ψαλιδιών και ο λόγος σκληρότητας ελατηρίων-αμορτισέρ ήρθαν πιο κοντά σε αυτά του αγωνιστικού, ανθρακονημάτινα splitter και πτερύγια στον εμπρός προφυλακτήρα, από κοινού με αντίστοιχα side skirts και τη χαρακτηριστική «φτερούγα» εξασφάλιζαν την αύξηση της κάθετης δύναμης κατά 35%. Το πακέτο συμπλήρωνε η επιθετικότερη χαρτογράφηση του 6-τάχυτου σειριακού κιβωτίου (που κατέβαζε τον χρόνο αλλαγής σε 0,15”) και η τετράδα των Bridgestone RE070.

Όταν παρουσιάστηκε, δεν υπήρξε κάποια παραφιλολογία σχετικά με την κατάρριψη ρεκόρ γύρου. Αντιθέτως, τον μεγαλύτερο ντόρο προκάλεσε η τιμή του, με την Lexus να ζητά €460.000 για καθένα από τα 50 LFA N.P. σχεδόν €70.000 παραπάνω από την βασική έκδοση. Παρόλο το μνημονιακό κόστος, οι επιδόσεις δεν ήταν κάτι που δεν μπορούσες να συναντήσεις σε μια Porsche 911 GT2 RS ας πούμε, η οποία κόστιζε σχεδόν τα μισά. Στο ίδιο μήκος κύματος και το “american badass” δίδυμο των Corvette ZR1 και Dodge Viper ACR. Βασικά, με το budget του Lexus μπορούσες να αγοράσεις τα δυο αμερικάνικα και μια 911 Turbo για την πόλη, τα ταξίδια και τα χιόνια. Τα 3,7” για το 0-100 χλμ/ώρα ήταν κοινό χαρακτηριστικό των τεσσάρων μοντέλων, όπως και τα 320 χλμ/ώρα της τελικής – εξαιρουμένης της Corvette, που έφτανε τα 335.

Την περίοδο εκείνη, η Porsche είχε ανοιχτό μέτωπο με έναν άλλο Ιάπωνα που είχε εισβάλει στα λημέρια της. Για αυτό και εξέλιξε την 911 GT2 RS, προκειμένου να καταρρίψει το 7:26,7 του Nissan GT-R. Χαρακτηριστικός ο εσωτερικός κωδικός του μοντέλου: 727. Το τελευταίο που ήθελε, ήταν άλλος ένας νίντζα-καμικάζι να κάνει χαμό στα αμπελοχώραφά της.

Οι Ιάπωνες υπερθεμάτιζαν την αγωνιστική προέλευση και την αποτελεσματικότητά του στις ανά τον κόσμο πίστες, όμως η αλήθεια είναι πως λίγοι είδαν στο πανάκριβο LFA κάτι παραπάνω από μια ειδική έκδοση συλλεκτικού χαρακτήρα. Ακόμα και στους στοχοπροσηλωμένους Γερμανούς, το πορτοκαλί Lexus δεν γέμιζε ιδιαίτερα το μάτι. 50 ίπποι και σχεδόν 20 κιλά ροπής λιγότερα, σε συνδυασμό με 100 παραπανήσια κιλά δεν αρκούσαν για να τους αγχώσουν. Ούτε η καλύτερη κατανομή και το χαμηλότερο κέντρο βάρους.

Κάπου εκεί ήρθε ο Akira Iida (σίγουρα τον έχεις καμαρώσει στο Best Motoring) να ανοίξει αυτιά με τον ήχο του V10 και να εξαρθρώσει σαγόνια με τον χρόνο του, μέσα στην αυλή της Porsche

To 7:14.64 πίκρανε κατά 3,4” την GT2 RS και –το 2012- ήταν ο 3ος ταχύτερος γύρος που είχε καταγραφεί από αυτοκίνητο παραγωγής, πίσω μόνο από τα Dodge Viper SRT-10 ACR και Gumpert Apollo Speed (τα Radical SR8/SR8 LM προφανώς δεν εμπίπτουν στον χαρακτηρισμό).

Μπορεί στα χαρτιά να μην πρόκειται για Toyota και ένας χρόνος στο ‘Ring να πέφτει λίγο μακριά από νίκη σε Le Mans, αλλά δεν παύει να είναι «πελάτωμα». Όταν είναι και εκτός έδρας, η γλύκα πολλαπλασιάζεται σε βαθμό σακχαρώδη διαβήτη. Εξ άλλου, τα καλύτερα γκολ μπαίνουν μπροστά στις αντίπαλες εξέδρες…