Στο άκουσμα των αρχικών GT1, έρχεται στο μυαλό σου εξωτικά αγωνιστικά αυτοκίνητα να τρέχουν σε έναν από τους πιο διάσημους αγώνες, τις 24 ώρες του Le Mans. Οι κατασκευαστές που επιθυμούσαν να ανταγωνιστούν στην κατηγορία GT1 έπρεπε να βγάλουν σε έκδοση δρόμου έναν περιορισμένο αριθμό του αγωνιστικού του, ώστε να πάρουν έγκριση τύπου. Τα παραδείγματα αρκετά, όπως το R390 της Nissan, το GT One της Toyota, η 911 GT1 Strassenversion της Porsche, η CLK-GTR της Mercedes.

Το ίδιο έκανε και η μικρή ελβετική εταιρία, Sbarro, παρουσιάζοντας το 1999 το GT1 Concept, με το οποίο γιόρταζε τη νίκη της Mercedes στο Le Mans. H one-off δημιουργία χρησιμοποίησε αρκετά μηχανικά μέρη από την γερμανική εταιρία, η οποία όμως δεν είχε κανένα ρόλο στην κατασκευή του αυτοκινήτου εκτός από τον κινητήρα.

Ο Franco Sbarro και οι φοιτητές του στο Grandson επέλεξαν τον 7,4 λίτρων V8 κινητήρα της Mercedes, ο οποίος απέδιδε 450 άλογα στις 2.800 σ.α.λ. και 490 Nm μέγιστη ροπή στις ίδιες στροφές. Αυτός συνδυαζόταν με ένα 5-τάχυτο χειροκίνητο κιβώτιο της ZF, με την κίνηση να μεταφέρεται στον πίσω άξονα. Το συνολικό βάρος του άγγιζε τα 1.350 κιλά και για τα 0-100 χλμ/ώρα χρειαζόταν 4,9 δευτ., με την τελική ταχύτητα να άγγιζε τα 325 χλμ/ώρα.

Το πιο ενδιαφέρον τεχνικό στοιχείο του GT1 ήταν η χρήση του διπλού πλαισίου της Sbarro, το οποίο είχε κατοχυρώσει με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας το 1991. Αυτό αποτελείται από τρία ενωμένα διαμήκη μέλη με ένα μοχλό ώθησης (push lever), εσωτερικό σύστημα prolink και αμορτισέρ-ελατήρια ως μια μονάδα. Σύμφωνα με την παραπάνω ιδέα του διπλού πλαισίου, ο κινητήρας θεωρείται μέλος του πλαισίου.

Το αυτοκίνητο έχει μήκος 5 μέτρα, πλάτος 2,2 μέτρα, και ύψος 1,1 μέτρα, με το μεταξόνιο να αγγίζει τα 2,8 μέτρα. Το monocoque αμάξωμα είναι κατασκευασμένο από πολυεστέρα και συνδέεται με το πλαίσιο σε τρία ελαστικά σημεία. Αυτά απορροφούν τους κραδασμούς από το πλαίσιο και συμβάλλουν σε μια πολύ πιο ήσυχη και πιο άνετη οδήγηση, χωρίς να επηρεάζουν το χειρισμό του αυτοκινήτου.

Πατούσε σε ζάντες 18 ιντσών μπροστά και 19 ίντσες πίσω, με ελαστικά της Michelin διαστάσεων 245/35 και 365/35 αντίστοιχα. Μέσα τους υπήρχαν τεράστια τετραπίστονα φρένα με τους αεριζόμενους δίσκους να παρέχουν την απαραίτητη δύναμη επιβράδυνσης. Ο Franco σχεδίασε το μοναδικό σύστημα εξαγωγής, ενώ η μάσκα του ψυγείου οδηγεί τον αέρα προς τα πάνω για να δημιουργεί πίεση στο καπό και ο αέρας να ψύχει τα φρένα.

Υπάρχει ένας μικρός αγωγός NACA στη βάση του παρμπρίζ, με το πίσω μέρος να διαθέτει μια μεγάλη αεροτομή, και φώτα από Mercedes S-Class. Το 2002, η Sbarro παρουσίασε μια δεύτερη έκδοση GT1, η οποία κινούταν από έναν V12 κινητήρα, και γι’αυτό ονομάστηκε GT12.

Το αυτοκίνητο έκανε το ντεμπούτο του στην έκθεση της Γενεύης του 1999, και σχεδόν 20 χρόνια μετά πωλείται από την αντιπροσωπεία Magna Supercars στην Marbella, της Ισπανίας. Έχει διανύσει μόλις 1.410 χλμ., αλλά δεν είναι γνωστή η τιμή πώλησης. Πιστεύεις ότι αξίζει να αλλάξει χέρια για 7ψήφιο νούμερο;