Τα 90ies ήταν μία περίεργη εποχή. Περίεργη μουσική, περίεργα κουρέματα, περίεργα ρούχα και σε ορισμένες περιπτώσεις, πολύ περίεργα αυτοκίνητα. Γιατί πώς αλλιώς να περιγράψεις την Aston Martin εκείνη την δεκαετία πέρα από περίεργη; Το πρώτο πράγμα που σου έρχεται στο μυαλό όταν σκέφτεσαι “Aston Martin” δεν είναι ισχύς ή τρέλα. Είναι εκλεπτυσμός, πολυτέλεια, στυλ, James Bond και όλα τα υπόλοιπα στερεότυπα. Η Aston τη δεκαετία του ’90 όμως, είχε κάποιου είδους ψυχική διαταραχή…
Θα επικεντρωθούμε σε δύο μοντέλα για λόγους που θα γίνουν εμφανείς κατά τη διάρκεια του άρθρου. Το πρώτο, είναι η Virage. Τυπικά, η ζωή της Virage ξεκινά στην έξοδο της δεκαετίας του ’80. Πιο συγκεκριμένα, στο 1989. Δύο χρόνια νωρίτερα, η Ford είχε αποκτήσει μερίδιο στην Aston Martin και δεν υπάρχει αμφιβολία πως όταν ήρθε η ώρα να παρέχει κεφάλαια για την εξέλιξη την Virage, η Ford ανταποκρίθηκε. Όμως, ευτυχώς ή δυστυχώς, το σχέδιο της Virage ήταν Αγγλικό πέρα για πέρα. Ήταν το πρώτο ολοκαίνουριο μοντέλο της Aston Martin εδώ και 20 χρόνια και έπρεπε να μετράει. Βέβαια, η Aston είχε μείνει λίγο πίσω τεχνολογικά αλλά ας μην το κάνουμε θέμα. Όταν μία εταιρία περηφανεύεται για το CAD του νέου της μοντέλου στα τέλη του ’80, καταλαβαίνεις περί τίνος πρόκειται.
Όμως δεν ήταν αυτό το μοναδικό πρόβλημα της Virage. Ήταν ένα αυτοκίνητο “Frankenstein”. Οι διακόπτες στην κολώνα του τιμονιού ήταν της GM, άλλοι διακόπτες αλλά και μερικά κουμπιά, ήταν της Ford, οι χειρολαβές ήταν της Jaguar, τα εμπρός φωτιστικά σώματα της Audi και τα πίσω της Volkswagen ενώ όταν χρειάστηκε να μπει αερόσακος στο αυτοκίνητο, πήραν έναν από το Ford Taurus. Καλή φάση… Η Virage ήταν ένα αυτοκίνητο αντιθέσεων. Ενώ ένα μέρος του μπορεί να ήταν το καλύτερο που έχει δει κάποιος, ένα άλλο μπορεί να ήταν το χειρότερο. Εκτός αυτού, δεν την έλεγες και γρήγορη. Τα 100 km/h έρχονταν εξίσου γρήγορα με την DB6… ένα μοντέλο που λανσαρίστηκε 20 χρόνια πριν. Δεν το λες και πρόοδο. Η Virage όμως δεν παύει να είναι το πρώτο μοντέλο εκείνης της εποχής της Aston Martin και γι’ αυτό αξίζει μία θέση στο άρθρο.
Το άλλο μοντέλο που δικαιωματικά αξίζει να βρίσκεται εδώ, δεν είναι άλλο από μία έκδοση του μοντέλου που ακολούθησε την Virage: V8 Vantage Le Mans. Η απλή Vantage παρουσιάστηκε το 1992 αλλά η Αγγλική εταιρία είχε ξεκινήσει την εξέλιξη της V8 Vantage Le Mans ώστε να παρουσιαστεί για το κλείσιμο της παραγωγής της απλής αλλά και τον εορτασμό των 40 ετών από την νίκη της Aston στο Le Mans. Στην ισχυρότερη έκδοση με το V600 πακέτο, ο 5.3 λίτρων V8 απέδιδε 600 άλογα και 820 Nm ροπής. Ναι, για ένα διάστημα, το ισχυρότερο αυτοκίνητο στον κόσμο, ήταν μία Aston Martin V8 Vantage! Δεν το περίμενες έτσι; Ο τρόπος που απέδιδε αυτά τα άλογα όμως, ίσως να ήταν πιο τρελός και από τα άλογα καθεαυτά. Ο V8 κινητήρας, εξοπλιζόταν με 2 –ναι, δύο- Eaton M90 superchargers τύπου Roots. Έναν για κάθε πλευρά του V.
Δυστυχώς, παρότι η V8 Vantage Le Mans V600 είχε όλα τα καλούδια που θα έπρεπε να έχει μία ειδική έκδοση –αναβαθμισμένα 6πίστονα φρένα εμπρός, 4πίστονα πίσω, ζάντες μαγνησίου, brutal εμφάνιση και πολλά άλογα- δεν είχε την οδική συμπεριφορά να τα υποστηρίξει. Η ανάρτηση ήταν υπερβολικά μαλακή και η συμπεριφορά της πανίσχυρης Aston είτε υποστροφική, είτε υπερστροφική, ποτέ ουδέτερη και σπάνια προβλέψιμη. Το 0-100 δεν ήταν ποτέ τα εργοστασιακά 3.95 δευτερόλεπτα και η τελική δεν ήταν ποτέ 322 km/h όπως δήλωνε η Aston. Όμως ευχαριστούμε την φίρμα που έβγαλε στην παραγωγή αυτόν τον συμπαθητικό δεινόσαυρο. Φαντάζεσαι να έκανε το ίδιο τώρα με την τεχνογνωσία που έχει αποκτήσει και τις “πλάτες” που έχει; Και όχι, δεν μετράω την One-77. Θέλω την V8 Vantage του σήμερα, με έναν κτηνώδη κινητήρα 700-800 ίππων σε 50 κομμάτια για όποιον τρελό νομίζει ότι μπορεί να την δαμάσει. Ας μην είναι twin-supercharged. Ας είναι twin-turbo. Χειροκίνητο, με τεράστια φρένα, στοχευμένες αλλαγές στην εμφάνιση αφού πρόκειται για ένα από τα ομορφότερα αυτοκίνητα στην κατηγορία του ακόμα και σήμερα και στημένο όπως ξέρει πλέον να στήνει τα μοντέλα της η Aston. Μέχρι να δούμε κάτι τέτοιο –που αποκλείεται να δούμε- θα χαζεύω φωτογραφίες της V8 Vantage Le Mans και θα αναπολώ τις εποχές που οι κατασκευαστές δοκίμαζαν ότι τους κατέβαινε στο κεφάλι…