Τον ίδιο της τον εαυτό διαψεύδει η FIA, η οποία μας μιλούσε για μειωμένο κόστος στη νέα πιο «πράσινη» εποχή της Formula 1. Το κόστος όχι μόνο δε μειώθηκε, αλλά οι turbo V6 κινητήρες κοστίζουν περίπου €20 εκατομμύρια, έτσι οι διοικούντες αναγκάστηκαν να προτείνουν ένα όριο κοντά στα €12 εκατομμύρια. Η Ferrari αρνήθηκε, και η μοναδική επιλογή για την Παγκόσμια Ομοσπονδία είναι η εισαγωγή ενός δεύτερου κινητήρα από κάποιον ανεξάρτητο προμηθευτή, με την τιμή πώλησης να είναι περίπου €7 εκατομμύρια.
Η διαδικασία υποβολής δηλώσεων ξεκίνησε πριν από μερικές μέρες, και οι πρώτοι ενδιαφερόμενοι είναι η Ilmor Engineering και η AER (Advanced Engine Research). Οι δύο βρετανικές εταιρείες κατέθεσαν επίσημα το ενδιαφέρον τους, αν και πρώτα θα πρέπει να περιμένουν για αλλαγή στους κανονισμούς, η οποία μπορεί να γίνει στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Μηχανοκίνητου Αθλητισμού.
Η Ilmor Engineering είναι εταιρεία που ίδρυσε ο Mario Illien, μαζί με τους Paul Morgan και Roger Penske. Ο πρώτος θεωρείται guru των κινητήρων και μάλιστα έχει συνδεθεί με την ομάδα της Red Bull, η οποία το πιθανότερο είναι να πάρει έναν μη επώνυμο κινητήρα από τη Renault, αναλαμβάνοντας η ίδια την εξέλιξή του. Βέβαια, ο ίδιος διαψεύδει τις φήμες αυτές. Η εταιρεία κατασκευάζει V6 κινητήρες για τα μονοθέσια του IndyCar και θέλει να πατήσει πάνω σε αυτόν.
Από την άλλη, η βρετανική επίσης AER κατασκευάζει twin-turbo V6 κινητήρες για το WEC, αλλά και ατμοσφαιρικούς 2λιτρους I4 για το GP3, από το 2012. Ο Andrew Saunders της εταιρείας έχει δουλέψει στην Ilmor, αλλά και στη McLaren, από το 2001 μέχρι το 2007, με τον ιδρυτή Mike Lancaster να πιστεύει ότι αυτή η εμπειρία είναι σημαντική για τη δημιουργία ενός κινητήρα στα πρότυπα της Formula 1.
Ένα όνομα που δεν περιμένουμε είναι αυτό της Cosworth, που αποχώρησε από το άθλημα στα τέλη του 2013, ενώ αντίθετα η Mecachrome ίσως κάνει την κίνησή της, με τα χαρακτηριστικά του κινητήρα να κάνουν λόγο για 6 κυλίνδρους σε διάταξη V, χωρητικότητα κοντά στα 2,5 λίτρα και απόδοση περίπου 880 αλόγων.