Η περιπέτεια του Nick Stafford, ενός επιχειρηματία από την Βιρτζίνια των ΗΠΑ ξεκίνησε όταν θέλησε να μάθει πόσα χρήματα ήταν ο φόρος που έπρεπε να πληρώσει μετά την αγορά τριών οχημάτων που απέκτησε για την επιχείρησή του.

Ο Stafford βρέθηκε σε κόντρα με την αρμόδια υπηρεσία Μεταφορών διότι δεν του έδιναν απευθείας τα τηλέφωνα για να συνεννοηθεί με τους αρμόδιους υπαλλήλους, σχετικά με τη δήλωση των τριών οχημάτων και την καταβολή των φόρων που αναλογούν.

Ο Stafford υπέβαλε έγγραφο αίτημα για να του δοθεί απευθείας αριθμός τηλεφώνου. Του δόθηκε ένας αριθμός, αλλά όταν τον κάλεσε τον πληροφόρησαν πως δεν μπορούσε να χρησιμοποιηθεί η γραμμή αυτή για την εξυπηρέτηση του κοινού. Ο άνδρας στη συνέχεια, ζήτησε τις απευθείας γραμμές εννέα άλλων γραφείων και όταν του το αρνήθηκαν, κατέφυγε στη Δικαιοσύνη ζητώντας να επιβληθεί στους υπαλλήλους πρόστιμο. Το δικαστήριο απέρριψε το αίτημά του αλλά του δόθηκαν οι τηλεφωνικοί αριθμοί που ζητούσε.

Έτσι εκείνος για να πάρει την εκδίκησή του, πλήρωσε τον φόρο 3.000 δολαρίων με 300.000 νομίσματα. Χρειάστηκε πέντε καρότσια, που κόστισαν περίπου 400 δολάρια, αλλά και έντεκα άνθρωποι που προσελήφθησαν και του κόστισαν 440 δολάρια  για να ξετυλίξουν τα πακετάκια με τα νομίσματα- διαδικασία που πήρε πέντε ώρες. Το συνολικό βάρος των νομισμάτων ήταν 726 κιλά, με τον όγκο τους να ήταν τόσος, που τα μηχανήματα αυτόματης καταμέτρησης βγήκαν εκτός λειτουργίας και οι υπάλληλοι τα μετρούσαν επί επτά ώρες. Ο άνδρας εκτός από τα 400 δολάρια για την αγορά των καροτσιών και τα 440 δολάρια που πλήρωσε στους έντεκα ανθρώπους που τον βοήθησαν να ξετυλίξουν τα πακετάκια των νομισμάτων, πλήρωσε 165 δολάρια για τις τρεις αγωγές που έκανε. Αυτό σημαίνει πως έδωσε 1.005 δολάρια για να πάρει τους αριθμούς τηλεφώνου που επιθυμούσε και να πληρώσει τον φόρο των 3.000 δολαρίων.