Αν ρωτούσαμε τι θεωρούμε υποκειμενικό γενικά στη ζωή, ένα από τα πρώτα πράγματα που θα μας ερχόταν κατευθείαν στο νου, θα ήταν η ομορφιά. Πόσο μάλλον, όταν στο χώρο του αυτοκινήτου, που ο όρος “ομορφιά” θεωρείται ευρύ πεδίο αντιπαράθεσης και διαξιφισμών, το να ορίσεις ένα αντικειμενικά αποδεκτά, όμορφο αυτοκίνητο είναι πραγματικά δύσκολη υπόθεση.
Ο Horacio Pagani, ιδρυτής της ομώνυμης εταιρείας, που από τα τέλη των ’90s κατασκευάζει άκρως ποθητά supercars, κι ας είναι μόνο δύο τα μοντέλα, μιλώντας ασφαλώς για την Zonda και τη Huayra, ρωτήθηκε ποια θεωρεί πως είναι τα πέντε ομορφότερα αυτοκίνητα όλων των εποχών. Μπορεί οι επιλογές του να σε ξαφνιάσουν, πολλά είναι ιταλικά, αλλά και έχει ως αγαπημένες πολλές Ferrari των ’60s, αλλά ας δούμε ποια είναι τα πέντε από αυτά, “ανεβαίνοντας” στη Γηραιά Αλβιόνα με την…
Jaguar E-Type
ΜΙΝΙ, Defender και E-Type αυθεντικά british icons. Η “Αγριόγατα” είναι ένα από τα λίγα, μη ιταλικά αυτοκίνητα στη λίστα του κ.Pagani. Πρώτη εμφάνισή της 56 χρόνια πριν, κάτω από το μακρύ καπό της βρίσκαμε έναν εν σειρά εξακύλινδρο κινητήρα 3,8 λίτρων, απόδοσης 265 ίππων. Πολλοί σχεδιαστές αυτοκινήτων επηρεάστηκαν από την “Αγγλίδα” και συνολικά, έμεινε 14 χρόνια στην παραγωγή με τις διάφορες εκδόσεις της.
Lamborghini Miura
To 1965, στην Έκθεση του Τορίνο, παρουσιαζόταν ένα σασί με μια πολύ ιδιαίτερη δομή, πρωτόγνωρη στα χρονικά για ένα αυτοκίνητο παραγωγής υψηλών προδιαγραφών. Βέβαια, το γεγονός ότι μέχρι εκείνη τη στιγμή, κανείς coach builder δεν είχε αναλάβει να κατασκευάσει το αμάξωμα, κάλυπτε με ένα πέπλο μυστηρίου το νέο δημιούργημα του Feruccio Lamborghini. Το όνομα; P400, που το γράμμα “P” ήταν για τη λέξη posteriore, την ιταλική λέξη για το τοποθετημένο στο κέντρο και το 400 για τα 4000 κ.εκ.
Η Miura, όπως ονομάστηκε αργότερα, ήταν το πρώτο αυτοκίνητο που πήρε τον τίτλο του supercar, αλλά και το πρώτο αυτοκίνητο υψηλών προδιαγραφών με τον κινητήρα και το κιβώτιο ταχυτήτων εγκάρσια τοποθετημένα και τον στρόφαλο παράλληλα στον πίσω άξονα, μια (σπάνια) διάταξη που τη συναντούσε κανείς στη Bugatti Type 252 και στο μονοθέσιο της Honda RA 272. Ήδη από τα τέλη της δεκαετίας του 1950, είχε γίνει εμφανές στο μηχανοκίνητο αθλητισμό ότι η τοποθέτηση του κινητήρα μεταξύ του οδηγού και του πίσω άξονα θα έδινε μια σχεδόν τέλεια ισορροπία βάρους. Στα αυτοκίνητα παραγωγής λοιπόν, ο Gianpaulo Dallara, κατασκευαστής σασί υλοποίησε αυτή τη διάταξη στο νέο αυτό μοντέλο.
Μετά από πολλές αλλαγές, τελικώς ήταν ο Marcelo Gandini που σχεδίασε το αμάξωμα της Miura. To ιταλικό αυτοκίνητο ήταν και το ταχύτερο της εποχής του, με την τελική του ταχύτητα να είναι 280χλμ/ώρα, θέτοντας νέα standards στην κατηγορία.
Σίγουρα, η ύπαρξη του “Ταύρου” δεν αποτελεί έκπληξη στη λίστα του 61-χρονου Αργεντινού.
Mercedes-Benz 300SL Gullwing
Η original “Γλαρόφτερη“. Εντυπωσιακή, σαγηνευτική, πανέμορφη και όποιο άλλο επίθετο θες. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950 ήταν ό,τι γρηγορότερο μπορούσες να βρεις σε αυτοκίνητο παραγωγής. 260 περίπου τα χιλιόμετρα/ώρα της τελικής της ταχύτητας και ήταν ένα από τα πρώτα αυτοκίνητα παγκοσμίως που διέθετε κινητήρα με άμεσο ψεκασμό.
Μάλλον τώρα μπορείς να καταλάβεις από πού εμπνεύστηκε το σχεδιασμό των χαρακτηριστικών πορτών της Huayra.
De Tomaso Pantera
Στη λίστα συναντάμε και ένα άλλο αιλουροειδές. Ο “Πάνθηρας” της De Tomaso με αμερικάνικη “καρδιά” είναι ίσως ένα από τα πιο παρεξηγημένα supercars στην ιστορία. Ο συνδυασμός ιταλικής φινέτσας και αμερικάνικου V8 είναι δύσκολο να αγνοηθεί, παραμένει για το Horacio ένα από τα πιο cool και, προφανώς, ομορφότερα αυτοκίνητα που κατασκευάστηκαν ποτέ. Πάντως, δύσκολα θα μας πήγαινε το μυαλό ότι θα μπορούσε να βρίσκεται στη λίστα του.
Lamborghini Countach
Δύο αιλουροειδή, δύο ταύροι στη λίστα του Pagani. Countach για το τέλος και αν μια λέξη, σύμφωνα με τον Ηoracio, περιέγραφε απόλυτα τον Ταύρο από την Sant’Agata, ποια θα ήταν;
Άγριο! Ίσως η Huayra να είναι η Countach του 21ου αιώνα σε επίπεδο αγριότητας ή ομορφιάς, αλλά θα μπορούσαμε να συμφωνήσουμε ότι το γεμάτο αιχμές και τραπεζοειδή πάνελ σχέδιο του Gandini παραμένει απίστευτα διαχρονικό και σύγχρονο έργο τέχνης.
Εξάλλου, η ιστορία λέει ότι ο Giuseppe “Nuccio” Bertone, εκστασιασμένος από το πρωτότυπο που του παρουσίασαν, αναφώνησε σε μια διάλεκτο του Πιεμοντέζε:
“Countach!!!” (προφέρεται ως coon-tahshe, που, σε ελεύθερη μετάφραση, σημαίνει H*ly Sh!t!)