Στα βιβλία της ιστορίας έχει γραφτεί πως το πρώτο αυτοκίνητο που βγήκε από το εργοστάσιο της Ferrari στο Μαρανέλλο να ήταν η 125 S, αλλά η αλήθεια είναι πως το πρώτο μοντέλο που είχε το πνεύμα της Ferrari ήταν ένα άλλο, το οποίο δεν μπορούσε να ονομαστεί Ferrari για νομικούς λόγους και δεν κατασκευάστηκε στο Μαρανέλλο.
Ταξιδεύουμε πίσω στον χρόνο και συγκεκριμένα στην δεκαετία του 1930. Το ημερολόγιο έγραφε 1937 όταν ο Enzo Ferrari αποχωρεί από την Alfa Romeo, αλλά μια ρήτρα στο συμβόλαιό του, τον περιόριζε για τέσσερα χρόνια να κυκλοφορήσει ένα αυτοκίνητό με το όνομα Scuderia Ferrari, να συμμετέχει σε αγώνες, αλλά και να σχεδιάζει αγωνιστικά μοντέλα, με το όνομά Ferrari. Προς απάντηση των γεγονότων, ο Ferrari ίδρυσε την Auto Avio Costruzioni (AAC), μια εταιρία με έδρα την Μόντενα που προμήθευε εξαρτήματα σε άλλες αγωνιστικές ομάδες, ενώ είχε ξεκινήσει και την παραγωγή τμημάτων αεροσκαφών για την ιταλική κυβέρνηση.
Ο Lotario Rangoni di Machiavelli ζήτησε από τον Commendatore να του κατασκευάσει δύο αυτοκίνητα για να αγωνιστούν στο GP της Μπρέσια το 1940, ένα για τον ίδιο και ένα για τον θρυλικό Alberto Ascari. Μετά από τέσσερις μήνες, “γεννήθηκε” το Auto Avio Costruzioni Tipo 815, με το οποίο οι δύο πιλότοι δεν κατάφεραν να τερματίσουν στο GP λόγω μηχανικών προβλημάτων, με τον Ascari να εγκαταλείπει στον πρώτο γύρο λόγω προβλημάτων στις βαλβίδες και τον Rangoni να καταφέρνει να συμπληρώνει 7 γύρους στην κορυφή, σημειώνοντας μάλιστα και ρεκόρ ταχύτερου γύρου στη κατηγορία, προτού εγκαταλείψει και αυτός λόγω μηχανικών προβλημάτων.
Το Auto Avio Costruzioni Tipo 815 σχεδιάστηκε και αναπτύχθηκε από τους Alberto Massimino, Vittorio Bellentani και Enrico Nardi, πρώην μηχανικοί της Alfa Romeo, με το όνομα “815” να προέρχεται από τους οκτώ κυλίνδρους του 1.500αρη κινητήρα που φορούσε το αυτοκίνητο. Ο κινητήρας βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στον 1.100 κ.εκ τετρακύλινδρο κινητήρα του Fiat 508 C Balilla 1100, έχοντας αλουμινένιο μπλοκ που κατασκευάστηκε από την Fonderia Calzoni στην Μπολόνια, με τον στροφαλοφόρο άξονα να διαθέτει πέντε ρουλεμάν, ενώ ο μοναδικός επικεφαλής εκκεντροφόρος είχε σχεδιαστεί και κατασκευαστεί από την AAC. Ο κινητήρας διέθετε 2 βαλβίδες ανά κύλινδρο, ένα ημίξηρο κάρτερ και τέσσερα Weber 30DR2 καρμπιρατέρ, αποδίδοντας 75 άλογα στις 5.500 σ.α.λ.
Το τετρατάχυτο κιβώτιο ήταν της Fiat, με τα γρανάζια να αλλάζουν με αυτά που είχε σχεδιάσει η AAC. Το κιβώτιο ήταν αναπόσπαστο μέρος του μπλοκ του κινητήρα, με την ανάρτηση να ήταν ανεξάρτητη μπροστά με ενσωματωμένα αμορτισέρ, ενώ πίσω υπήρχαν ημι-ελλειπτικά φύλλα σούστας και υδραυλικά αμορτισέρ. Το αμάξωμα του, ένα κράμα αλουμινίου και μαγνησίου, ήταν δημιουργία της Carrozzeria Touring και ζύγιζε μόλις 54 κιλά. Το συνολικό βάρος του αυτοκινήτου ήταν μόλις 625 κιλά και ήταν σε θέση να πιάσει τα 170 χλμ/ώρα.
Τι απέγιναν τα δύο αυτά αυτοκίνητα; Ο Lotario Rangoni πέθανε κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου και ο αδελφός του, Rolando, κληρονόμησε το αυτοκίνητο, το οποίο διαλύθηκε το 1958. Το αυτοκίνητο του Ascari όμως επέζησε και πουλήθηκε στον Enrico Beltracchini που αγωνίστηκε με αυτό το 1947, ενώ τα επόμενα χρόνια πουλήθηκε σε ένα μουσείο. Στη συνέχεια ο Beltracchini το αγόρασε πίσω και το πούλησε στον Mario Righini, με το αυτοκίνητο να βρίσκεται μέχρι και σήμερα στη κατοχή του.
