Η εξορυκτική βιομηχανία της Μεγάλης Βρετανίας από βασικός παράγοντας της οικονομίας για αιώνες εγκαταλήφθηκε πλήρως στην δύση του περασμένου αιώνα. Ο μετασχηματισμός της βρετανικής οικονομίας και η στροφή σε τομείς με μεγαλύτερη προστιθέμενη αξία έκλεισαν ορυχεία αιώνων. Αυτό όμως είναι κάτι που ενδέχεται να αλλάξει αφού η άνοδος της ηλεκτροκίνησης δημιουργεί τεράστια ζήτηση σε μέταλλα που χρησιμοποιούνται για τις μπαταρίες.
Χαρακτηριστικότερο όλων είναι το λίθιο, του οποίου οι τιμές έχουν σχεδόν δεκαπλασιαστεί σε σχέση με το 2000 και τριπλασιαστεί σε σχέση με το 2014, φτάνοντας σήμερα πάνω από τις 15.000 ευρώ ανά τόνο. Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η πορεία του κασσίτερου που κινείται κοντά στις 20.000 ευρώ ανά τόνο, αλλά με κερδοσκοπικές διακυμάνσεις που καθιστούν ασταθή την τιμή του. Αυτά όμως είναι μέσα στο παιχνίδι και αρκετές μικρές μεταλλευτικές εταιρείες φιλοδοξούν να βρουν την κατάλληλη προσοδοφόρα συγκυρία.
Έτσι στην νοτιοδυτική Αγγλία, στην κομητεία της Κορνουάλης ενδέχεται να αναβιώσει η μεταλλευτική δραστηριότητα. Η περιοχή ήταν γνωστή για τα κοιτάσματα κασσιτέρου από την αρχαιότητα, κάτι που μάλιστα που ευθύνεται και για το όνομα “Κασσιτερίδες Νήσοι” που είχε δωθεί στα βρετανικά νησιά κατά την ελληνιστική αρχαιότητα. Η επικασσιτέρωση του σιδήρου άλλωστε, αν και γνωστή από παλιά, έδωσε μεγάλη ώθηση στην βιομηχανική επανάσταση και στην οικιακή υγιεινή αφού εμποδίζει την οξείδωση, για του λόγου το αληθές άνοιξε μια κονσέρβα!
Τα τελευταία ορυχεία κασσιτέρου κλείσαν το 1998 αφού δεν μπορούσαν να συναγωνιστούν την Κίνα, τώρα όμως οι τιμές δικαιολογούν το ρίσκο, τουλάχιστον από μικρές εταιρείες, που πλέον μελετούν μέσω δορυφόρων διαφορές στην βλάστηση για να εντοπίσουν τις περιοχές με μεγάλη συγκέντρωση του μετάλλου. Επιπλέον έχουν αναπτυχθεί τεχνικές για τον εντοπισμό και την εξαγωγή του λιθίου, του κασσιτέρου, του νικελίου και γενικώς των μετάλλων από πετρώματα που πριν ήταν αδύνατη η εκμετάλλευσή τους. Αυτό το αναφέρω διότι η μεταλλευτική δραστηριότητα που είχε παρακμάσει στην γηραιά ήπειρο φαίνεται πως μπορεί να πάρει μια δεύτερη νιότη, με την Φινλανδία και την Σερβία να είναι αρκετά δραστήριες.
Κλείνοντας το άρθρο και επιστρέφοντας στην Κορνουάλη, η επένδυση που έχει γίνει για την ώρα είναι μικρή, της τάξης των 2 εκατομμυρίων ευρώ και σκοπός είναι να ξεπεράσει τα 100 ως το 2021, ένα από τα βασικά προβλήματα που θα πρέπει πρώτα να αντιμετωπίσουν είναι η άντληση των υδάτων του διαβρωμένου εδάφους, το βρετανικό κράτος στηρίζει το εγχείρημα αλλά εν πολλοίς θα εξαρτηθεί από την εξάρτηση που θα έχουν τα καταναλωτικά είδη στον κασσίτερο.