Καιρό είχα να ασχοληθώ με τη λατρεμένη μου Ιταλίδα. Και να, που μετά από καιρό “συναντιόμαστε”, με μια σπάνια, υπέροχη 155 V6 Ti που έμεινε στην ιστορία της Alfa Romeo και εν γένει του DTM για δύο, πολύ διαφορετικούς λόγους.

Κατ’αρχάς, πρόκειται για ένα από τα πρώτα αυτοκίνητα με κωδικό SE057 για το πρωτάθλημα του 1994 και μάλιστα, ξεκίνησε τη “θητεία” της ως αυτοκίνητο δοκιμών για τα χειμερινά τεστ του 1993/94. Οι Nicola Larini (πρωταθλητής και recordman βεβαίως βεβαίως για το 1993) και Giorgio Francia-αγωνιζόμενος τη διετία 1993-1994 και μετέπειτα οδηγός εξέλιξης της Alfa Corse- ήταν αυτοί που κάθισαν στο bucket κάθισμά της για τις ανάγκες των δοκιμών πριν την έναρξη του πρωταθλήματος του ’94. Εν συνεχεία, ο Francia, ως οδηγός της Schübel Engineering, την οδήγησε στο δεύτερο μισό του πρωταθλήματος, καταφέρνοντας δύο τέταρτες θέσεις στον αγώνα στους δημόσιους δρόμους της Νυρεμβέργης, στο περίφημο Norisring, και στο Alemannering, πίστα στη βιομηχανική περιοχή του Singen στο κρατίδιο της Βάδης-Βυρτεμβέργης.

Πάμε και στον περιβόητο, δεύτερο λόγο. “Vendetta” έχω γράψει στον τίτλο και μάλλον το μυαλό σου πηγαίνει σε κάποιον μαινόμενο Ιταλό που θέλει να πάρει το αίμα του πίσω. Όπου “Ιταλός”, βάλε δίπλα το όνομα του Alessandro Nannini, ο οποίος ήταν πρωταγωνιστής στο περιστατικό που ίσως του στέρησε τον τίτλο, το back to back της Alfa Romeo το 1994 και “ξαλάφρωσε” τις τσέπες της ιταλικής εταιρείας κατά μερικές χιλιάδες γερμανικά μάρκα λόγω προστίμου.

Πηγαίνοντας στο Alemanenring για τον τελευταίο γύρο πρωταθλήματος του 1994, ο Klaus Ludwig, οδηγός της Mercedes, είναι μπροστά στη βαθμολογία των οδηγών και με συνδυασμό αποτελεσμάτων, αλλά και μιας δικής του καλής επίδοσης στους 2 αγώνες (ήταν διπλοί οι αγώνες σε κάθε πίστα), στέφεται πρωταθλητής. Έχει 187 βαθμούς, έναντι 148 του Van Omen (Mercedes) και 143 του τρίτου Alessandro Nannini. O τελευταίος, για να έχει ελπίδες για το πρωτάθλημα, πρέπει να τερματίσει και στους 2 αγώνες μπροστά από τον πρωτοπόρο του πρωταθλήματος.

Υπό βροχή, οι 42.000 θεατές παρακολουθούν τις προσπάθειες των οδηγών. Τα απρόοπτα και οι συγκρούσεις δε λείπουν από τον πρώτο αγώνα. Στον πρώτο αγώνα, ο Ιταλός, στην προσπάθεια του να αναρριχηθεί όσο πιο ψηλά μπορεί, χτυπάει σε έναν προστατευτικό τοίχο με ελαστικά, με αποτέλεσμα να χάσει την αεροτομή της 155 και μετά από λίγο και το καπό. Μετά και το δεύτερο pit stop, αναγκάζεται να εγκαταλείψει. Τα πράγματα ωστόσο δεν εξελίσσονται το ίδιο καλά και για τον Γερμανό οδηγό της Mercedes, αφού στον 23o γύρο μετά από μια έξοδο, εγκαταλείπει. Ο Larini νικά και η Alfa Romeo βλέπει 5 αυτοκίνητά της στις 5 πρώτες θέσεις.

Κάπου πρέπει να μπει στην ιστορία μας και η σημερινή πρωταγωνίστρια. Στον 2o αγώνα, ο Nannini παίρνει το αυτοκίνητο του Giorgo Francia (οδηγού της Schübel Engineering) και ξεκινά τον αγώνα από την τελευταία σειρά της εκκίνησης. Ο Ιταλός, βλέποντας τον τίτλο να απομακρύνεται, πιέζει συνεχώς και στον 9o και 10o γύρο προσπερνά τους οδηγούς της Mercedes, Bernd Schneider και Roland Asch αντίστοιχα, και φτάνει στην έκτη θέση. Εν τω μεταξύ, η βροχή έχει σταματήσει, αλλά το βρεγμένο οδόστρωμα δυσκολεύει τους οδηγούς που έχουν βάλει τα slick ελαστικά. Στον 28o γύρο, οι Schneider και Asch αφήνουν τον Ludwig να περάσει ο οποίος έτσι καταλαμβάνει την έβδομη θέση. 4 γύρους μετά, έγινε αυτό που ίσως συνέβαλε με τον τρόπο του στο να χάσει ο Nannini τις ελπίδες για τον τίτλο.

Ο Ιταλός θέλει να περάσει τον Reuter από την εσωτερική στην πιο αργή στροφή της πίστας και ο Roland Asch, που ακολουθεί, φρενάρει(;) πάρα πολύ αργά με αποτέλεσμα να πέσει στον οδηγό της Alfa και να τον βγάλει εκτός πορείας. Αμέσως μετά, εισέρχεται στα pits για αλλαγή ελαστικών και γρήγορα προσπαθεί να επανακτήσειτο χαμένο έδαφος. 2 γύρους πριν το τέλος, ο Ιταλός βρίσκει την ευκαιρία που ψάχνει όντας πίσω από τον Γερμανό οδηγό που το εμβόλισε.

Το συγκεκριμένο αγωνιστικό συμμετείχε μόνο στους αγώνες του 1994, δεν “προήχθη” ποτέ σε SE 057E (Step 1/1994 “Evo) και αυτό που την κάνει ακόμα πιο ιδιαίτερη, είναι το χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων, εν αντιθέσει με το αντίστοιχο με paddles των επόμενων εκδόσεων. Έμεινε στην ιδιοκτησία της Alfa Corse μέχρι το 1999, όταν και πωλήθηκε σε ιδιώτη, αφού ανακατασκευάστηκε και οδηγήθηκε απ΄τον ιδιο τον Francia. Πέρασε άλλα 18 χρόνια κλεισμένη σε μια ιδιωτική συλλογή, προτού ξανανακατασκευαστεί και βρεθεί επιτέλους, όπως είδες στο βίντεο, στο φυσικό της περιβάλλον.

Ο περήφανος μελλοντικός ιδιοκτήτης θα πάρει προίκα με την 155 και μια τετράδα τροχών, μαζί με όλα τα απαραίτητα έγγραφα γνησιότητας απ΄την μαμά Alfa Corse.

Ας ελπίσουμε ότι ο επόμενος κάτοχος της να την χαρεί όπως πραγματικά της αξίζει. Καλά τα εκθέματα, αλλά είναι για το μουσείο…