“Μα καλά σχεδιάσατε ένα αυτοκίνητο για τους υδραυλικούς;”. Αυτή ήταν μια από τις πολλές αντιδράσεις-κριτικές που ακούστηκαν στον περίπτερο της Lancia στην έκθεση του Τορίνο το 1978, λίγο μετά τα αποκαλυπτήρια του Lancia Megagamma concept. Ο τύπος της εποχής έκρινε σχεδόν αποκλειστικά την αισθητική του, αλλά στελέχη από πολλές εταιρείες αυτοκινήτων επισκέφθηκαν το περίπτερο της εταιρίας στο Τορίνο για να πάρουν σημειώσεις.
Οι επισκέπτες που είχαν συνωστιστεί στον εκθεσιακό χώρο περίμεναν το τελευταίο concept του Giugiaro να είναι ένα sport αυτοκίνητο. Αντ ‘αυτού, είδαν μια κολοβή και υπερυψωμένη εκδοχή της Lancia Gamma fastback. Τι ήταν αυτό; Ένα μικρό van; Ένα κοντόχοντρο station wagon;
Ήταν όλα αυτά, και αρκετά περισσότερα. Ένα καινοτόμο και ριζοσπαστικό project, το οποίο θα σηματοδοτήσει την ιστορία του αυτοκινήτου, κάνοτας το αυτοκίνητο ένα “κινούμενο” διαμέρισμα, ευνοώντας την εσωτερική άνεση. Και κάπως έτσι με το Megagamma γεννήθηκαν τα ενός όγκου οχήματα, τα γνωστά μας πολυμορφικά.
“Πατέρας” ο Giugiaro και η ItalDesign, που είχαν αναλάβει τον σχεδιασμό, και “μητέρα” η Lancia που το κατασκεύασε. Το Megagamma ήταν ένα ρεαλιστικό και τεχνικά άμεσα παραγόμενο πρωτότυπο, το οποίο όμως η Fiat θεώρησε ότι εμπεριείχε μεγάλο ρίσκο και γι’αυτό δεν το έβγαλε ποτέ στην παραγωγή. Ήταν σαφές ότι αυτό το αυτοκίνητο θα ήταν απλό να μπει στην παραγωγή, boxy μορφή, απλή διαδικασία συγκολλήσεων και μια αποδεδειγμένη καλή πλατφόρμα. Αλλά θα πουλούσε πριν 40 χρόνια; Για την ιστορία, το πρώτο πολυμορφικό, το Renault Espace κυκλοφόρησε έξι χρόνια αργότερα, το 1984.
Όσοι είναι εξοικειωμένοι με το έργο του Giugiaro γνωρίζουν ότι ο Ιταλός σχεδιαστής δεν ασχολείται μόνο με το σύγχρονο στυλ και τα sport αυτοκίνητα, αλλά είναι και βιομήχανος, γοητευμένος με τα υλικά και τις τεχνικές παραγωγής, ενώ παράλληλα έψαχνε τρόπους για να μεγιστοποιήσει τις δυνατότητες μιας γραμμής συναρμολόγησης. Είναι επίσης ένας ανθρωπιστικός σχεδιαστής με έντονη συνείδηση των αναγκών των οικογενειών, και της καθημερινής μετακίνησης, ώστε να κάνει καλύτερο το καθημερινό αυτοκίνητο.
Το Lancia Megagamma βασιζόταν στην μπροστοκίνητη πλατφόρμα της Gamma, με τον 2,5-λίτρων ατμοσφαιρικό επίπεδο κινητήρα να κινεί τους εμπρός τροχούς μέσω ενός transaxle κιβωτίου, έτσι ώστε να υπάρχει ένα επίπεδο πάτωμα στο εσωτερικό του αυτοκινήτου, κάτι που με τη σειρά του επέτρεπε σε μια πιο ευμετάβλητη καμπίνα επιβατών.
Το project του Megagamma είχε τις ρίζες του στο αντίστοιχο concept του Giugiaro για το Alfa Romeo New York Taxi του 1976, το οποίο κέρδισε τη θέση του στο μουσείου μοντέρνας τέχνης της Νέας Υόρκης. Το Megagamma ήταν 247 χλστ. πιο ψηλό και 290 χλστ. πιο κοντό σε σχέση με τη Lancia Gamma, αλλά οι εσωτερικοί του χώροι ήταν μεγαλύτεροι κατά 170 χλστ.
Έτσι, το μήκος του άγγιζε τα 4.310 χλστ., το πλάτος του τα 1.780 χλστ., και το ύψος του τα 1.617 χλστ., ενώ το μεταξόνιο τα 2.670 χλστ. Το βάρος του ήταν 1.040 κιλά, με τον κινητήρα να είχε σύστημα ψεκασμού της Bosch και απέδιδε 140 άλογα στις 5.500 σ.α.λ. και 208 Nm στις 3.000 σ.α.λ.
