Μετά τα εκτενή αφιερώματά μας στις Alfa Romeo 155 V6 Ti και Mercedes w202 Class 1, σήμερα θα δούμε μια (πολύ) λιγότερο γνωστή πτυχή της Class One, ένα μεγάλο “αν” σχετικά με την εργοστασιακή συμμετοχή της BMW στο DTM.
To 1992 ήταν πρακτικά η τελευταία χρονιά του Group A στο Γερμανικό Πρωτάθλημα Τουρισμού, με τις BMW M3 E30 Sport Evolution, Audi V8 Quattro και Mercedes 190E 2,5-16 Evo II να πρωταγωνιστούν. Η επόμενη χρονιά θα έφερνε τα “πάνω-κάτω” στο πρωτάθλημα, οι εταιρείες έκαναν αγώνα δρόμου να προλάβουν να ομολογκαρίσουν τα αυτοκίνητα και να προετοιμάσουν τα αρκετά διαφορετικά αγωνιστικά για τη νέα χρονιά.
Δοκιμές
Για το 1993, λοιπόν, η BMW ήταν σχεδόν έτοιμη να αγωνιστεί με την M3 E36, το πρωτότυπο είχε ήδη πατήσει πίστα για τις πρώτες δοκιμές, αλλά τα πράγματα δεν ήρθαν όπως τα περίμενε η γερμανική εταιρεία. Ο ανταγωνισμός- Alfa Romeo, Mercedes,Opel– είχε κατασκευάσει V6, 2,5 λίτρων κινητήρες, όπως όριζαν οι νέοι κανονισμοί της Class One, αλλά oi Βαυαροί, επέμειναν στον κλασικό, εν σειρά, 6-κυλινδρο κινητήρα.
Στις δοκιμές που πραγματοποιήθηκαν, το πρωτότυπο της Μ3 Ε36 DTM φορούσε μια ανανεωμένη έκδοση του M50B25 κινητήρα, που θα αποτελούσε τη βάση για την έκδοση του αντίστοιχου S50, του κινητήρα που θα εξοπλίζει στη συνέχεια την Μ3 Ε36 παραγωγής. Για τις ανάγκες των αγώνων, η ιπποδύναμη ανέβηκε στα 400 άλογα (με κόφτη στις 10.000 στροφές/λεπτό), αλλά, ύστερα από διαφωνίες με τους υπόλοιπους τρεις κατασκευαστές όσον αφορά την κατανομή βάρους της Μ3 και την τοποθέτηση του κινητήρα πιο πίσω, η BMW θα ακυρώσει το project το Δεκέμβριο του 1992 και η Class One θα ξεκινήσει χωρίς αυτή. Είναι όμως έτσι;
Linder 1993
H ομάδα του Luggi Linder έχει συνδέσει το όνομά της στο DTM με την BMW. O πρώτος αγώνας της ομάδας πραγματοποιήθηκε το 1985 στο Zolder και συνολικά κατέκτησε 3 νίκες σε 163 αγώνες που εκκίνησε. Έχοντας αποσυρθεί κι επισήμως η BMW από την Class One, o Linder προετοίμασε την Μ3 Ε36 με δικά του έξοδα, παίρνοντας τον θρυλικό 2,5 λίτρων, S14 κινητήρα της Μ3 Ε30 Sport Evolution, κάνοντάς τον να αποδίδει περίπου 375 ίππους στις 9.500 σ.α.λ., ενώ η προετοιμασία του αγωνιστικού έγινε στην Αγγλία.
Οδηγός της ομάδας ήταν ο έμπειρος Armih Hahne, αλλά τα πολλά προβλήματα αξιοπιστίας συνέβαλαν στη μη συμμετοχή σε όλους τους αγώνες το 1993, ο Γερμανός εκκίνησε σε τέσσερις μόνο αγώνες, 2 στη Nordschleife και από έναν σε Diepholz και Norisring, αλλά κατάφερε και πήρε τον μοναδικό του βαθμού στην απαιτητική “Πράσινη Κόλαση”. Για έναν αγώνα, αυτόν στο Donington, αγωνίστηκε με την Ε36 ο Georg Severich.
1994
Την επόμενη χρονιά, η Linder και η WS-DHL-Team ξεκίνησαν το πρωτάθλημα με τις Ε36, το πρωτάθλημα είχε γίνει πλέον άκρως ανταγωνιστικό, πολυδάπανο, άρα και πολύ δύσκολα οι ιδιώτες θα συνέχιζαν σε αυτούς τους ρυθμούς. Ο Frank Schmickler οδήγησε για λογαριασμό της ομάδας του Luggi Linder και οι Rüdiger Schmitt και Harald Becker αντίστοιχα για την WS-DHL. Τα αποτέλεσματα δεν ήταν καλά, οι οδηγοί έμειναν χωρίς βαθμό όλη τη χρονιά, μην μπορώντας να ακολουθήσουν τις τρεις, εργοστασιακές εταιρείες.
Σύμφωνα με πληροφορίες της εποχής, οι Μ3 Ε36 της WS-DHL απέδιδαν 20 ίππους λιγότερους από την Μ3 του Schmickler και η σχεδίαση του αμαξώματος γενικά ήταν λίγο διαφορετική.
Έτσι έκλεισε η ιστορία της άγνωστης Μ3 Ε36 DTM. Θεωρώ ότι, αν εκείνη την εποχή η BMW είχε “πιστέψει” στην Class One, ο ανταγωνισμός θα είχε χτυπήσει “κόκκινο”. Τέσσερις εταιρίες, hightech αγωνιστικά και το θέαμα εγγυημένο.
Βέβαια, το πρωτότυπο του 1992 δεν έμεινε και στην αφάνεια. Χρησιμοποιήθηκε ως καμβάς από τον Sando Chia για τη γνωστή σειρά των art cars της BMW.
