Το “ιερό δισκοπότηρο” του μοντέλου, το πιο ποθητό και ίσως το καλύτερο Impreza όλων των εποχών. Αυτό είναι το 22B STi. Και αν είναι δύσκολο να βρεις ένα να αγοράσεις, αυτό που βλέπεις είναι ακόμα πιο σπάνιο. Η STI συναρμολόγησε χειροποίητα μόλις 400 αριθμημένα 22B, ενώ επιπλέον 24 αυτοκίνητα χωρίς αριθμό πλαισίου πουλήθηκαν στην Μεγάλη Βρετανία (16) και την Αυστραλία (5).
Παράχθηκε από τον Μάρτιο έως τον Αύγουστο του 1998 και τα 400 αντίτυπα που προορίζονταν για την αγορά της Ιαπωνίας, εξαντλήθηκαν μέσα σε 48 ώρες ενώ και τα υπόλοιπα 24 –όλα δεξιοτίμονα- δεν άργησαν και πολύ!
Το συγκεκριμένο είναι το 309ο αυτοκίνητο που βγήκε από τη γραμμή παραγωγής, και από το 1998 ο μοναδικός του ιδιοκτήτης έχει διανύσει μόλις 436 χλμ. Γι’αυτό και η βρετανική αντιπροσωπεία Appreciating Classic ζητά 295.000 λίρες για να το αποχωριστεί, που μεταφράζεται σε €325.000 με τη σημερινή ισοτιμία.
Το Impreza 22B STI παρουσιάστηκε το 1998 για να εορταστούν τα 40 χρόνια της εταιρίας και το τρίτο συνεχόμενο πρωτάθλημα κατασκευαστών της ιαπωνικής εταιρίας στο WRC. Το αυτοκίνητο έχει ένα μοναδικό χρώμα μπλε, με κωδικό 74F, γνωστό μέσα στο πέρασμα των χρόνων ως Sonic Blue, Rally Blue, 555 Blue Pearl, WR Blue και WRC Blue.
Το φαρδύ body kit του προέρχεται απευθείας από το αγωνιστικό αυτοκίνητο του WRC, το οποίο είναι σχεδιασμένο από τον Peter Stevens. Διαθέτει μοναδικό καπό, εμπρός προφυλακτήρα εμπνευσμένο από το WRC και μοναδική ρυθμιζόμενη πίσω αεροτομή, ενώ τα μπροστά και πίσω φτερά αυξάνουν το πλάτος του αυτοκινήτου κατά 80 χλστ.
Κατά τη συναρμολόγηση του, ένα πλαίσιο του WRX Type R έφευγε από τη γραμμή παραγωγής και έπειτα τοποθετούνταν τα νέα μέρη του αμαξώματος. Ακόμα, η ανάρτηση είναι της Bilstein, τα φρένα της Brembo (τετραπίστονα εμπρός/διπίστονα πίσω), βαμμένα σε κόκκινο χρώμα. Νέες ήταν και οι ζάντες και είχαν μεγαλύτερο μέγεθος κατά μια ίντσα από το WRX Type R STI, καθώς το 22B STI πατούσε σε 17άρες της BBS, βαμμένες σε χρυσό χρώμα. Τέλος, και ο συμπλέκτης ήταν αναβαθμισμένος με δίφτερο κεραμικό δίσκο, ενώ το βάρος του αυτοκινήτου αγγίζει τα 1.270 κιλά.
Μηχανικά, κάτω από το καπό, τη θέση του EJ20 είχε πάρει ο EJ22, που σημαίνει αυξημένη -κατά 200 κ.εκ.- χωρητικότητα (2,2-λίτρων), μέσω της αύξησης της διαμέτρου των τεσσάρων πιστονιών σε 96,9 χλστ. (από 92 χλστ.). Το turbo είναι της IHI, ενώ ακόμα διαθέτει μεταλλική φλάντζα κεφαλής, σφυρήλατα έμβολα, βαλβίδες εξαγωγής που εμπεριέχουν νάτριο για την καλύτερη ψύξη τους και βαλβίδες εισαγωγής με κοίλων στελέχη.
Με λόγο συμπίεσης στο 8,0:1 και μεγαλύτερο όριο περιστροφής του κινητήρα (κόφτη) στις 7.900 σ.α.λ., η επίσημη απόδοση του ήταν 280 άλογα στις 6000 σ.α.λ. και η ροπή στρέψης 364 Nm στις 3.200 σ.α.λ. Η κίνηση μεταφέρεται σε όλους τους τροχούς μέσω ενός 5-τάχυτου χειροκίνητου κιβωτίου και ανεπίσημα, επειδή δεν υπάρχουν επίσημα νούμερα, το 0-96 χλμ/ώρα ερχόταν σε μόλις 3,9 δευτερόλεπτα, κάτι που σημαίνει ότι το αυτοκίνητο είναι εξαιρετικά γρήγορο σήμερα, πόσο μάλλον πριν από 22 χρόνια.
