H Cosworth έχει βάλει την υπογραφή της σε μερικούς από τους πιο αξιοθαύμαστους κινητήρες στην ιστορία της αυτοκίνησης, τόσο σε αγωνιστικό επίπεδο, όσο και σε αυτοκίνητα δρόμου. Πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι ο 4,0-λιτρος ατμοσφαιρικός V12 κινητήρας του GMA T.50 (απόδοσης 663 ίππων στις 11.500 σ.α.λ. και 467 Nm ροπή στις 9.000 σ.α.λ., με όριο περιστροφής τις 12.100 σ.α.λ.), και ο 6,5-λίτρων ατμοσφαιρικός V12 κινητήρας της Aston Martin Valkyrie (απόδοσης 1.014 ίππων στις 10.500 σ.α.λ. και 740 Nm ροπής στις 7.000 σ.α.λ., με όριο περιστροφής τις 11.100 σ.α.λ.).
Βάση των δύο είναι ένας 1.600άρης τρικύλινδρος ατμοσφαιρικός κινητήρας, που κατασκεύασε η Cosworth για να κάνει τις δοκιμές σε κλίμακα. Η βρετανική εταιρία σκέφτηκε να δουλέψει πρώτα σε μια κλιμακωτή παραλλαγή των κινητήρων και να δει αν είναι πραγματικά εφικτό να κάνει έναν ατμοσφαιρικό κινητήρα να παράγει τέτοιες ιπποδυνάμεις και παράλληλα να εξακολουθεί να πληροί τα σύγχρονα πρότυπα εκπομπών ρύπων. Με απλά λόγια, ήθελε ένα proof of concept. Και τα κατάφερε, με την απόδοση του να ήταν 250 ίππους.
Ωστόσο, η Cosworth είχε κάνει κάτι ανάλογο και στα τέλη της δεκαετίας του ’90, σε ακόμα μικρότερη κλίμακα. Πιο συγκεκριμένα, όταν η εταιρία ήθελε να εισέλθει στην F1, ανέπτυξε ένα μονοκύλινδρο ατμοσφαιρικό κινητήρα, με κυβισμό 300 κ.εκ. (0,3 λίτρα) ως δοκιμαστικό “μουλάρι” για αυτό που επρόκειτο να γίνει ο τελευταίος V10 κινητήρας της Cosworth για την κορωνίδα του μηχανοκίνητου αθλητισμού.
Στο παραπάνω video θα δεις τον διευθύνοντα σύμβουλο της Cosworth να ρίχνει φως στον ιδιόρρυθμο αυτό μικρό κινητήρα. Πιο συγκεκριμένα, ο κινητήρας δοκιμών κατασκευάστηκε το 1998-1999 και χρησίμευσε ως το σκαλοπάτι για την ανάπτυξη του κινητήρα TJ, που τελικά βρήκε θέση σε αρκετά μονοθέσια της Formula 1. Ο εν λόγω 3,0-λιτρος ατμοσφαιρικός V10 αγωνιστικός κινητήρας έκανε το ντεμπούτο του με τη Jaguar Racing το 2003 και χρησιμοποιήθηκε επίσης από την Minardi τις επόμενες δύο σεζόν, ενώ και η Red Bull έτρεξε με αυτόν το 2005. Στο τέλος εκείνης της σεζόν αποσύρθηκε, καθώς από το 2006, οι κανονισμοί της F1 επέβαλαν V8 ατμοσφαιρικούς κινητήρες με μέγιστο κυβισμό τα 2,4 λίτρα.
Ο λόγος που επιλέχθηκε να κατασκευαστεί ένα σύνολο τόσο μικρής χωρητικότητας ήταν διότι ήταν ο φθηνότερος και ταχύτερος τρόπος δοκιμής νέων εξαρτημάτων, πριν από τη δημιουργία του πλήρους μεγέθους κινητήρα V10. Ο TJ κινητήρας προέρχεται από μια χρυσή εποχή, όταν οι κανονισμοί δεν ήταν τόσο αυστηροί όσο σήμερα και η έννοια της εξοικονόμησης κόστους ήταν βασικά πρωτόγνωρη, καθώς σε κάθε αγώνα οι ομάδες τοποθετούσαν νέες μονάδες. Αυτό έδωσε στους μηχανικούς μεγάλη ελευθερία κατά την ανάπτυξη των κινητήρων, εφόσον φυσικά ήταν μέχρι 3.000 κ.εκ. Παρόλο που οι κινητήρες ήταν μικρότεροι, η ισχύς τους ήταν μεγαλύτερη σε σύγκριση με την εποχή 1989-1994 στην F1.
Ο κινητήρας των 300 κ.εκ. απέδιδε 90 ίππους, ενώ μπορούσε να ανεβάζει στροφές μέχρι τις 20.000 σ.α.λ., με τον διευθύνοντα σύμβουλο της Cosworth να παραδέχεται πως σαν μονοκύλινδρος δεν ακούγεται ιδιαίτερα ωραία και η στρεπτική του ακαμψία είναι κακή λόγω της έλλειψης άλλων κυλίνδρων. Ωστόσο, έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει, και αυτό ήταν να επιταχύνει την ανάπτυξη του αγωνιστικού V10 κινητήρα των 3,0 λίτρων.