10_Manual_Box

O παράγοντας fun to drive είναι το “Α και το Ω” για κάθε petrolhead. Το Φως το αληθινό. Δεν λέω, η πρακτικότητα και η ευκολία στην καθημερινή συμβίωση πρέπει να βρίσκονται ψηλά στις προτεραιότητες, ώστε να μη σιχτιρίζεις σε κάθε φανάρι που σταματάς, αλλά χωρίς το χαμόγελο στα χείλη, το “πιάτο” αφήνει το στόμα στυφό.

Οι αυτοκινητοβιομηχανίες φροντίζουν να καλύπτουν τις ανάγκες μας -και ενίοτε να “φυτρώνει” μερικές εκεί που δεν τις “σπέρνουν”- έχοντας για μπροστάρη το άρμα της τεχνολογίας, που έχει κάνει την ψηφιακή εποχή αδιαμφισβήτητο κυρίαρχο της καθημερινότητας μας. Όμως, κατά πόσον έχει αλλοιωθεί η πραγματική οδηγική ευχαρίστηση;

Ακόμα και σχετικά οικονομικά σπορ (;) μοντέλα έχουν ημιαυτόματα κιβώτια, με 3 διαφορετικά προγράμματα λειτουργίας και αναρτήσεις ρυθμιζόμενης σκληρότητας. Όσο ανεβαίνουμε στην ιεραρχία των επιδόσεων συναντάμε ακόμα πιο πολύπλοκα συστήματα μετάδοσης, 10 προγράμματα για να διαλέξεις τον τρόπο επαφής των τροχών με τον δρόμο, ηλεκτρονικά που καθορίζουν μέχρι και τη γωνία ολίσθησης του πίσω μέρους, ενώ μπορείς να επιλέξεις εκδόσεις με ενεργές αντιστρεπτικές και βάσεις κινητήρα!

Τι συνέβη στο κανονικό αυτοκίνητο, όμως; Στα τετράτροχα με τα οποία έρχεσαι σε απευθείας επαφή, σχεδόν ερωτική, όταν τα οδηγείς σε ένα φιδίσιο δρόμο; Αυτά που απαιτούν από σένα ανεξαρτητοποίηση και συντονισμό άνω και κάτω άκρων, σαν επιδέξιος ντράμερ, και επιμένουν να μην αντικαθιστούν τη χορογραφία με το “συγκλονιστικό” ρίγος που διαπερνάει τη ραχοκοκαλιά όταν τραβάς ένα “αυτάκι” πίσω από το τιμόνι. Μοντέλα όπου αισθάνεσαι χειροπιαστά τη δουλειά που έχει κάνει στο στήσιμο ένας Michael, κάποιος Βastian, μια ομάδα αποτελούμενη από τους Toshi-Naoki-Akiro όταν επιτίθεσαι στις στροφές;

Κοντολογίς, τι απέγινε το αγνό fun to drive;

Η αλήθεια βρίσκεται -εκτός από τους Σεξ Πιστολς– σε ορισμένες εξαιρέσεις που γλυτώνουν της αλγοριθμικής λαίλαπας. Χειροκίνητα. Με τη γεωμετρία και την κινηματική της ανάρτησης αμόλυντες από μαγνητοροϊκά “μαντζούνια” και κινούμενα εμβολάκια. Επαναστάτες με αιτία που βαστάνε το αναλογικό οχυρό μόνοι τους, παρέα με ένα ολοένα μειούμενο αγοραστικό κοινό.

Ακολουθούν οι καλύτερες προτάσεις -πάντα, κατ’εμέ- μιας περασμένης εποχής. Τα ηλεκτρονικά δεν απαγορεύονται, αρκεί να μπορούν να πάνε για βαθύ ύπνο. Πατέντες που ενισχύουν/ωραιοποιούν τον ήχο μέσω ηχείων και βουβουζέλων αποκλείονται μονομιάς. Τα track cars στυλ BAC Mono, Caterham και Ariel καταλαβαίνεις πως δεν μπορούν να συμπεριληφθούν. Είπαμε, θέλουμε και χρηστικότητα και την άνεση μας όσο γίνεται.

Εννοείται περιμένω προτάσεις, παραλείψεις (ένα μυαλό χειμώνα – καλοκαίρι), συμφωνίες και διαφωνίες, αλλά πάμε να ρίξουμε μια ματιά στο παρελθόν, μέσα από τα virtual reality γυαλιά μας.