Όπου και να κοιτάξει κανείς στη φετινή Formula 1, βλέπει αδιέξοδα. Αδιέξοδα στη βελτίωση του ήχου, την εξέλιξη των νέων κινητήρων και τα εισιτήρια, το άνοιγμα στα social media, τον περιορισμό στο κόστος, τις ενδοεπικοινωνίες, τα τρίτα μονοθέσια, τους μελλοντικούς κανονισμούς… Το πρωτάθλημα του 2014 έχει μετατραπεί σε μια παρασκηνιακή πολιτική σκακιέρα, με τις μεγάλες ομάδες (που είτε είναι κατασκευαστές, είτε έχουν υποστήριξη μεγάλου κατασκευαστή) να πιέζουν προς τη μια μεριά και τις μικρομεσαίες προς την άλλη, με τις περισσότερες από τις δεύτερες να προσπαθούν να επιβιώσουν.

Επιστρέφοντας στην παρουσία τρίτου μονοθεσίου, από του χρόνου κιόλας, ο Eric Boullier τονίζει πως η δουλειά που χρειάζεται για κάτι τέτοιο, είναι 6 μήνες. Πόσοι όμως απομένουν μέχρι την έναρξη της νέας σεζόν στην Αυστραλία; Περίπου πεντέμιση.

Να ξέρετε πως ο οδηγός είναι το πιο εύκολο κομμάτι. Για το σασί και τα logistics του τρίτου αυτοκινήτου, καθώς και τους ανθρώπους γύρω από αυτό, θα πρέπει να έχουμε προειδοποίηση περίπου έξι μηνών.

Πέρα από το πρακτικό του θέματος, τα προβλήματα που θα δημιουργηθούν αν προχωρήσει αυτή η ιδέα, είναι βαθύτερα. Ένα από αυτά είναι και το θέαμα, αφού είναι πολύ πιθανό να βλέπουμε βάθρα με οδηγούς από μια μόνο ομάδα. Άλλο ένα είναι, το κατά πόσο θα βρίσκονται και τα 3 μονοθέσια στο ίδιο επίπεδο, ιδιαίτερα εάν ένας πιλότος έχει τεθεί εκτός διεκδίκησης τίτλου, με τη Mercedes να υπολογίζει το έξτρα κόστος στα 32 εκατ. ευρώ (pay-driver κανείς;). Πριν όμως πούμε παραπάνω για αυτό, ας δούμε τι δήλωσε ο Vijay Mallya για το θέμα.

Θα απαιτήσουμε αποζημίωση για να φτιάξουμε και τρίτο αυτοκίνητο, δεν πρόκειται να το κάνουμε δωρεάν. Είμαι βέβαιος ότι ο κάτοχος των εμπορικών δικαιωμάτων συνειδητοποιεί ότι πρέπει να κάνει την κατάσταση οικονομικά βιώσιμη.

Επίσης, είδαμε φέτος την Mercedes τόσο μπροστά από όλους τους άλλους και τα τελευταία χρόνια είχαμε τη Red Bull μπροστά από όλους τους άλλους . Έτσι, θέλετε τώρα ένα ολόκληρο βάθρο να έχει καταληφθεί από μία ομάδα; Αυτό δεν έχει και πολύ νόημα, έτσι δεν είναι;

Περνώντας στο δια ταύτα. Έστω ότι στην επόμενη συνεδρίαση του Strategy Group αποφασίζεται να κατέβουν τρίτα μονοθέσια από τις οικονομικά δυνατότερες ομάδες (Mercedes, Red Bull, Ferrari, McLaren). Mεγάλο πρόβλημα θα δημιουργηθεί με τους χορηγούς, αφού, σκεφτείτε πως η δεκάδα θα μπορεί να απαρτίζεται ουσιαστικά από 3 ομάδες, με τους υπόλοιπους να παλεύουν για ψίχουλα. Εξάλλου, τι θα γινόταν και με τη βαθμολογία; Θα προσμετρούνταν στο κατασκευαστών τα αποτελέσματα των 2 μονοθεσίων των ομάδων που κατεβάζουν από 3 και στο οδηγών όλα, ή κάποια άλλη αλχημεία θα μπέρδευε ακόμη περισσότερο τους θεατές;

Έτσι, οι Force India, Williams, Lotus θα δουν να επηρεάζονται οι ισορροπίες με τους χορηγούς τους και κυρίως οι προοπτικές τους για νέες συμφωνίες. Ειδικά για την τελευταία, δεν θα ήταν καθόλου απίθανο να αποχωρήσει ο Maldonado μαζί με την PDVSA, φέρνοντάς την ένα βήμα πριν την αποχώρηση. Ένα ακόμη θέμα που θα επηρεάσει τις μεσαίες ομάδες, είναι και η εξέλιξη. Σας μεταφέρω λοιπόν την άποψη ενός Βρετανού δημοσιογράφου, με την οποία συμφωνώ απόλυτα.

Η προσθήκη επιπλέον αυτοκινήτου από τις ομάδες κατασκευαστές, θα βλάψει τα αποτελέσματα ομάδων όπως η Williams και η Force India και κατ ‘επέκταση, την ικανότητά τους να προσελκύουν χορηγούς. Η Williams σήμερα βρίσκεται μπροστά από τις Ferrari και McLaren στο πρωτάθλημα των κατασκευαστών, αλλά σε αυτό το σενάριο, κάτι τέτοιο γίνεται αδύνατο, αφού οι ομάδες κατασκευαστές θα επιστρέψουν στο μπροστά μέρος του grid.

Ήδη έχουν πολύ μεγαλύτερη οικονομική ευχέρεια και περισσότερους πόρους R&D, ενώ ένα τρίτο αυτοκίνητο θα τους δώσει μια αύξηση της τάξης του 50% στα στοιχεία που συγκεντρώνουν κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου. Σύντομα, η Williams και οι όμοιοι της, θα βρεθούν να παλεύουν για να παραμείνουν στο grid.

Τότε όμως θα ξεκινούσαν τα πραγματικά προβλήματα για το σπορ. Εάν οι ιδιωτικές ομάδες ωθούνταν προς την έξοδο, πράγμα που έχω τονίσει παλαιότερα πως -φοβάμαι πως είναι- ο απώτερος σκοπός, θα μείνουν οι 4 κατασκευαστές με την Toro Rosso και την Team Haas, που έχει δεσμευτεί για το 2016. Έτσι, η μόνη λύση θα ήταν να επιτραπεί στις μεγάλες ομάδες να πουλήσουν πελατειακά σασί, με την Toro Rosso για παράδειγμα να τρέχει ένα σασί Red Bull, και τη Haas μια παλαιότερη Ferrari, και ούτω καθεξής. Πράγμα που είναι αντίθετο στο πνεύμα, αλλά και το καταστατικό της F1, που ορίζει από τις ομάδες να κατασκευάζουν το δικό τους μονοθέσιο.

Ακόμη περισσότερες δυσκολίες θα παρουσιάζονταν αν δεν πέρναγε η άποψη των κατασκευαστών, ή αν έκριναν πως πλέον δεν έχουν κέρδος από τη συμμετοχή τους στη Formula 1. Οι κανόνες της FIA υπαγορεύουν πως μια σειρά αγώνων πρέπει να έχει τουλάχιστον τέσσερις κατασκευαστές, για να κρατήσει τον τίτλο του “Παγκόσμιου Πρωταθλήματος”. Έτσι, μία αποχώρηση θα ήταν αρκετή για να φέρει το άθλημα σε πλήρη αναταραχή. Και ξέρουμε πόσο “δύσκολα” αποχωρούν οι μεγάλοι κατασκευαστές από το σπορ (Honda, BMW, Ford, Toyota, Peugeot), όταν αυτό είναι ασύμφορο.

Σίγουρα, από μια τέτοια κίνηση προκύπτουν και θετικά, όπως για παράδειγμα το μεγάλωμα του grid, ή μια (δεύτερη) ευκαιρία σε οδηγούς όπως οι Grosjean, Kobayashi, Hulkenberg που πραγματικά την αξίζουν, ίσως ακόμη και καλύτερο θέαμα. Διαβάζοντας όμως τα σχόλια πολλών φίλων σε προηγούμενα αντίστοιχα άρθρα, θεώρησα πως έπρεπε να αναφέρω κάποιες από τις μεγάλες δυσκολίες και κινδύνους που κρύβονται πίσω από αυτή την κίνηση, περισσότερο ως τροφή για σκέψη, παρά για να εκφράσω την προσωπική μου άποψη και σίγουρα όχι για να προκαλέσω. Σε κάθε περίπτωση, και παρότι δεν μπορούμε να διαμορφώσουμε το μέλλον του αγαπημένου μας σπορ, τα σχόλια είναι ανοικτά για διάλογο.