Η διαφορά μεταξύ της υπολογιζόμενης κατανάλωσης που αναγράφεται στις μπροσούρες των κατασκευαστών και σε αυτήν που επιτυγχάνει ο οδηγός σε πραγματικές συνθήκες υπήρχε από πάντα. Επίσης, πάντα υπήρχε η διαφορά μεταξύ της κατανάλωσης που δηλώνουν οι κατασκευαστές στην EPA και αυτής που καταφέρνει η ίδια η υπηρεσία στα ανεξάρτητα tests που διεξάγει ανά καιρούς. Το πρόβλημα είναι πως σύμφωνα με την EPA, η διαφορά αυτή έχει γίνει «απαράδεκτα μεγάλη» τα τελευταία χρόνια. Από το 1.15% που ήταν το 200,7 τώρα έχει «εκτοξευθεί» στο 2.25% -και πάλι αισιόδοξη την βρίσκω την υπηρεσία-.
Ένας από τους λόγους που η διαφορά αυτή έχει αυξηθεί τόσο, είναι η ικανότητα των test drivers των κατασκευαστών να «εξομαλύνουν» τις διαδικασίες που υποδεικνύει η υπηρεσία. Μέσω της εξαιρετικά προσεκτικής επιτάχυνσης και επιβράδυνσης, οι έμπειροι οδηγοί εξοικονομούν καύσιμο και δίνουν στο εκάστοτε αυτοκίνητο συγκριτικό πλεονέκτημα, ίσως όχι έναντι του ανταγωνισμού, αφού η λογική επιβάλει πως αυτή είναι κοινή πρακτική αλλά κυρίως έναντι της EPA. Ο εκπρόσωπος της EPA δήλωσε μάλιστα:
Η βιομηχανία έχει μερικούς πολύ καλούς οδηγούς και το έχουμε προσέξει.
Καθώς η τιμή της βενζίνης –και του πετρελαίου φυσικά- αυξάνεται, η σημασία της ακρίβειας των αριθμών που δίνονται στους καταναλωτές επίσης αυξάνεται. Η EPA το καταλαβαίνει αυτό και προσπαθεί να κάνει τα tests πιο σκληρά και πιο ακριβή. Ο οργανισμός επιβάλει πχ στους κατασκευαστές, μαζί με τα δικά τους νούμερα να δίνουν και “drive trace reports”. Ηλεκτρονικά logs δηλαδή που δείχνουν την συμπεριφορά του οδηγού κατά το test. Επίσης, η EPA δουλεύει με την SAE International –Κοινωνία μηχανικών αυτοκινήτου- ώστε να κάνει την διαδικασία όσο το δυνατόν καλύτερη και να εξαλείψει τις επιπτώσεις που μπορεί να έχουν πράγματα όπως οι έμπειροι οδηγοί.
[Πηγή: Automotive News]