Όπως όλοι γνωρίζουμε, η Mazda έκανε την έκπληξη το 1991 και νίκησε στις 24 Ώρες του Le Mans με το θρυλικό, πλέον, 787Β, και μέχρι σήμερα, παραμένει ο μοναδικός Ιάπωνας κατασκευαστής που ανέβηκε στο πιο ψηλό σκαλί του βάθρου στον απαιτητικό αγώνα αντοχής.
Ωστόσο, πρέπει να αναζητήσουμε την αρχή της εμπλοκής της συμπαθούς εταιρείας στο Le Mans και εν γένει στην κατηγορία του Group C 8 χρόνια πριν το θρίαμβο των Herbert/Weidler/Gachot. Το 1983, λοιπόν, η Mazda αποφάσισε να δοκιμάσει την τύχη της στο Group C junior, μια υποκατηγορία του Group C, στην οποία θα συμμετείχαν κατασκευαστές με πρωτότυπα τα οποία θα ζύγιζαν 700 κιλά με μέγιστη ποσότητα καυσίμου στο ρεζερβουάρ τα 55 λίτρα. Εξωτερικά δε θα διέφεραν και πολύ από τα μεγάλα “αδέρφια” του Group C, κάνοντας τη συγκεκριμένη κατηγορία πιο εύκολα προσβάσιμη στους κατασκευαστές. Αρχικά, οι συμμετέχουσες ομάδες επέλεξαν να χρησιμοποιήσουν διαφόρων ειδών κινητήρες, από τον 3,3 λίτρων V8 DFL κινητήρα της Cosworth μέχρι τ0ν 3,5 λίτρων εξακύλινδρο κινητήρα της Μ1.
Οι Ιάπωνες, όπως εύκολα θα μπορούσες να φανταστείς, έκαναν χρήση περιστροφικού κινητήρα και δη του διρότορου 13Β, του οποίου την “έκδοση δρόμου” θα μπορούσε να τη βρει κανείς στο RX-7 της εποχής. Αλλά, το πρόβλημα ήταν αλλού. Δεν υπήρχε πρότερη εμπειρία από τους Ιάπωνες στην κατασκευή πρωτότυπων αγωνιστικών και έτσι, η λύση ήρθε πάλι από τη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου και την Mooncraft, μια εταιρία με πείρα στην κατασκευή και εξέλιξη αγωνιστικών, μεταξύ άλλων και μονοθεσίων της Formula 3.
Η Mooncraft ανέλαβε την κατασκευή του σασί και του αμαξώματος για τη συμμετοχή στο Group C junior, το τελικό σχέδιο πήρε το προσωνύμιο “Fava Bean” και όλα ήταν έτοιμα για τη συμμετοχή στο Le Mans του 1983. Και κάπου εδώ αρχίζουν τα προβλήματα.
Το 717C ήταν αρκετά δυσκολοδήγητο και η παλιά ευθεία της Mulsanne έμοιαζε όαση για τους οδηγούς. Δύο μονοθέσια “κατέβασε” η Mazda για τον αγώνα, τα υπ’αριθμόν 60 με οδηγούς τους Yoshimi Katayama, Youjirou Terada, και Takashi Yorino, τα οποία, εν τέλει, νίκησαν στην κατηγορία τους και τερμάτισαν στη 12η θέση της γενικής κατάταξης! Οι James Weaver, Jeff Allam, και Steve Soper πλαισίωναν τις προσπάθειες για διάκριση με το δεύτερο αγωνιστικό, αυτό με τον αριθμό 61.
Εν τούτοις, σύμφωνα με τις πληροφορίες της εποχής, τα αγγλικό τρίο φαινόταν αρκετά δυσαρεστημένο από τους Ιάπωνες μηχανικούς και τους “χρέωναν” την ανικανότητα να προετοιμάσουν ένα αγωνιστικό που τουλάχιστον θα οδηγούνταν αξιοπρεπώς. Τελικώς, τερμάτισαν στη 18η θέση γενικής και η ειρωνεία είναι ότι μόνο αυτά τα δύο μονοθέσια της Group C junior τερμάτισαν τον αγώνα και επίσης, η Mazda σημείωσε και τη χαμηλότερη κατανάλωση στον αγώνα, πράγμα ιδιαίτερα εντυπωσιακό για τον “λαίμαργο” σε καύσιμο wankel κινητήρα.
Το 717C έτρεξε μόνο στο Le Mans του 1983, αλλά η ιστορία είχε ήδη ξεκινήσει για τη Mazda…
